bir adam var şehrimde
gözleri aşka kesik
gözleri birer ırmak
gözleri hüzün çağlıyor
gözleri gözlerimi -fena halde- çağırıyor



bir adam var şehrimde
ruhu kim-in bilmiyorum
adam biraz acı(k)lı sanki
ısırgan otunun tene teması gibi
değdiği yeri yakıyor



bir adam var şehrimde
beni dilim dilim kesiyor
aklımı yoruyor
kalbimi dövüyor
uzun cümlelerimi
uzun susuşlarıyla bölüyor




bir adam var şehrimde
coğrafyamı siliyor
tenimin üzerine bir çizik atıp
beni lime lime ediyor
konuşsam olmuyor
sussam figan ediyor
durmuş bir de alay ediyor




bir adam var şehrimde
ben -hep- ölürken geliyor
can çekişen heybetimi
karış karış arşınlıyor
elleri çareye an-aç
elleri yangınlarda şehvetli baharat
elleri hünerli birer güvercin
coğrafyama tutsak




bir adam var şehrimde
şehrimde bir adam
burnumun direği sızlar
tüterken gözlerimde adam
tütün gibi tenime sinmiş
katre katre gözüme yağan
bir adam var, bir adam;
‘benim sevgimle yaşayan’




fulya/nisan2011