Soluyor gül dalından raylar
Katar katar gözyaşı
Başlamadan bitiyor bütün yolculuklar
Duraklar gam yükü
Ağıt ağıt, özlem özlem
Anla be gülüm her yolculuğum sana
Her gelişim sen

Sorma!
Bozuldu şehrimde havalar
Ürkek bakışlı martılar
Solmuş benizler, susmuş denizler
Dalgaların kanadında kırıklar
Çığlık çığlığa
Boğuluyor balıklar
Üstüme geliyor bütün kalabalıklar

Bir masa
Masanın üstünde dağ gibi bir tasa
Mezeler bürünmüş yasa
Kaybetmişim yoğumu varımı
Sen yoksan hiçbir şey dağıtmıyor efkârımı

Fikrimin bükülmüş boynunda
Ve bir yangın gibi ruhumun koynundasın sen

Düşüncemin parmakları titrek
Zor be gülüm her gün iğne deliğinden anıları geçirmek
Zor be gülüm, yırtılmış umutları dikmek
Üstelik her diktiğinde yeniden söküleceğini
Yoksan dikiş tutmayacağını bilerek

Üstelik
Tam vazgeçecekken “bitti” diyecekken
Her seferinde, hayallerimin kapısını çalıyorsun sen
İlk geldiğin gibi, ışıl ışıl gülerek
Yeniden başlıyorum her şeyi silerek
Hem de başlamamam gerektiğini bilerek
Rezilce görünse de durumum
Aşk diyor ki “ben onurunum”

Sensiz, yaşama niyetimi
Ben sensiz hüviyetimi kaybediyorum
Hükümsüz olsa da onlar
Ben sana hükümlü kalıyorum
Kaçamıyorum
Sevdan müebbedim gibi
Anlasana!
Sensiz yapamıyorum
Bir kurtuluş bulamıyorum
“Erkekler ağlamaz” derler ya
Ben ağlıyorum!


İHSAN TURHAN