Ve ayrıldık...
Et tırnaktan ayrılır mıydı diye sorma n’olur!
Korktuğun başına geldi ve aramıza nedensiz bir elveda girdi.
Bir gitmektir tutturdum yoktan yere, çekip gittim öylesine.
"Bir gün beni de diğer kızlar gibi bırakmazsın değil mi?" derdin.
Başını omzuma yaslayıp, ürkek bir sesle:
"Bırakmazsın değil mi?" diye tekrarlar, cevap alamayınca,
Kaldırıp başını, gözlerini dikip de gözlerime:
"Öksüzüm ben, babasızım, kıyamazsın, üzemezsin, bırakamazsın değil mi?" derdin.
O kadar emindin ki aslında bir gün bırakıp gideceğimden,
Bunu bilmenin korkusuydu, bu soruların.
Hatırlar mısın ikibin on yılının son günleriydi
Ve benim aşırı ilgisizliğim, gideceğimin ilk habercisiydi?
Herşeye sinirleniyor, her dediğine kızıyordum.
Ağzını açsan da suçtu, açmasan da...
Giydiklerinden tut da yediklerine, hatta dinlediğin müziklere kadar hepsi suçtu.
Koymuştum ya bir kere gitmeyi kafama,
Soğutmaktı ya amacım kendimden, aldığın nefes bile suçtu sana.
"Çok mu gerekti ayrılık?" diye sakın sorma şimdi bana!
Layık değildim ki ben senin bir tel saçına.
Taa en başında, ilk tanıştığımız gün başlamıştım yalana.
Eğleniriz sanmıştım.
Güleriz, gezeriz, bir zaman sonra bıkarız,
Anlaşamıyoruz deyip, dostça ayrılırız gibi gelmişti bana...
Düşünemedim benim gibi bir hergeleye aşık olacağını, bağışla!

Ve ayrıldık...
Ve de "Kırk kere söylersen bir şeyi gerçek olur!" lafı gerçek oldu işte.
Kırk kere buluştuysak kırkında da söyledin:
"Bırakma beni n’olur!" diye.
Hatırlar mısın ikibin on yılının son günüydü, yılbaşıydı?
Millet gülüp oynarken, sen ağlıyordun. "Bir serseri seni terketti." diye.
Ettiğin telefonların, attığın mesajların haddi hesabı yoktu.
"Bitirmeyelim lütfen!" diyordun da başka bir şey demiyordun.
Çok acıyordu için, dünya umurunda değildi.
"Yarın sabahtan buluşalım, unuturuz olanları, yine mutlu oluruz." diyordun.
Bir serseriye, deliye, gidecekse engel olunamayacağını bilmiyordun.
Boştan yere kendini yoruyor, bana hakettiğimden fazla değer veriyordun.
Her gördüğü güzel kızda takılan, yalancı, çapkın, serseri,
Kendini bir şey sanan, bencilin tekiyim ben.
Sevmeyi hayatı boyunca becerememiş, hiç sadık kalamamış,
Senin tarafından sevilmeyi haketmeyecek birisi olduğumu bir türlü anlamıyordun.
Girmiyordu bütün bunlar o güzel kafanın içine.

Alışkanlıktı benim için terkedip gitmek.
Kaçıncı terkedip bıraktığımdın, ağlattığımdın gerçekten bilmiyorum.
Ama sorarsan ki, "Hiç mi için acımadı, hiç mi üzülmedin?" diye.
Belki de hayatımda ilk defa yalan konuşmayacağım,
Ama buna da sen inanmayacaksın.
İlk defa canımın acıdığını, ayaklarımın gitmek istemediğini,
Seni tekederken gördüm.
Senin üstüne üçüncü kızdan geçen hafta ayrıldım,
Ama hala unutmamışsam seni,
Ve bu mektubu yazıyorsam şimdi sana.
Bilmiyorum gerçekten, anlatamıyorum şu an hissettiklerimi.
Belki de ilk defa üzüldüğümden,
Kim bilir belki de ilk defa pişmanlık denizinde boğulduğumdandır.
Gel demeye yüzüm yok sana, yanlış anlama beni.
Affet diyecek bir sözüm de yok sana, affetme beni.
Bilmeni istedim sadece.
Sormuştun ya, hatırladın mı yılbaşı gecesinde?
Herkeslerin eğlendiği, Benimse seni ağlattığım gece…
"Hiç mi için acımadı?" diye...
Acıdı be gülüm, hem de çok acıdı.
Bunu bilmek ve buna sevinmek senin hakkın...