döküldü gözyaşlarım
siz görmediniz hiç
uyudunuz güzel rüyada
ben içimin arka sokaklarında
kanserli bir hücre gibi ölümüne gezerken...







oysa hayat hep başka akardı
bazen nar rengi
bazen kahverengimsi
mor gölgelerin koynundaydım
siz aralamadınız kapıları hangi renge düşmüştüm
neredeki çukura yüz üstü
bir giyotin bıçağının hızıyla düşmüştüm
zamana sürtünürken yaralarım bilmediniz







deniz nasıl alacalı
küskün bir dalga sesi kıyılarım
siz hiç hissetmediniz med-cezirlerimi
yüzeylerde dolanan dalgakırandınız
gün simsiz haykırış içimde
gün şizofrenik kedilerin gözünde film karesi
akıttınız üstüme ormanın can çekişini
çakıl taşlarını çarmıha gerip gittiniz







hayata dair yarım kalan replikti dilim
yüzümde aynaların tokat izi kaldı
her şiir içimde can çekişen fahişeydi
imgelerin günahkâr ettiği bu şehir akarken
siz büyüttünüz gökdelenleri
bıraktınız avuçlarıma ölü kelebek
uçurumdan atlayan intiharları duymadınız
cobain’e ölümü pompalayan namlunun nefretini de
bir ceset kadar hissizdiniz, sizdiniz...







lacivertiğnedenlik/MEZARKABUL55




Empyrium - Die Schwaene im Schilf from SaNCHaR KHaN