şair ölüme,ölüm şiire,şiir vedaya yazılır...

-I-
an ve gün;
karışmış birer yalnızlıktır
her an biri çalınır yalnızlığından
ya yalnızlık yara açar bir yerinde
ya yaranın kendisi olur yalnızlık her yerinde

hayat;
siperden sipere vurulduğun savaş,
sürülmüş bir mermidir
sıktıkça kendini kanattığın....

ıslanmak için güneşten çalınmış
hazin bir hazan yağmurundan,
günleri çalınmış mevsimlerden,
bölünmüş bir aşkın her ânından ve âhından
bir gün seçmeli insan
ya bütün ömrünün son günü
ya geriye kalanın ilk günü olmalı
çünkü;
kül olur ateşte kul,
yangını eski bir haber olur...

kaç kez döner bir insan ölümden?
kaç ölüm döner ruhu çalınmış bir bedenden?

(evden dönülür,işten dönülür
piknikten hatta aşktan dönülür
ama dönülmez ki ölümden!)

dön!
dön de gör daha nelerden,nerelerden döndüğünü...
dönersem ıslık çalarım belki filmdeki gibi
bir yaprağa çiy düşer dönersem
çiy düşer ölüme ölemediğim yerde

Varsın yokluğumda yas tutmasın bu kent,
varsın bir daha ıslanmasın yağmurlar
sussun nefesim sonsuza dek...
susayan bir çöle dönsün suskun hasretim
bir seraba dönsün ömrüm yokluğunda
varsın terkedilmiş bir takvim olsun yokluğunu vuran zaman
bedenimde ruhumdan geriye bir şey kalmasın varsın
çünkü sen de bu bedende
yok olmuş yüreğim kadarsın...

-II-
bir tren garında söylenecek ne varsa
söyledim farzet,
bu şarkı,bu şiir,bu film bitecek
sabret...

birazdan kalkacak trenim
gözlerine boş vagonlarla bakıp
raylara uzatılacak ömrüm
ödüm kopuyor ey yaşamak
ölümse benden de korkak...

uzak şehirlerde bıraktım sevişmelerimi
sonra
acılarımı,sancılarımı,sevdiğim bütün eşyalarımı
kardeşime bıraktım.
sana şiirlerimi ve seni,
sancılarımı geceye...
bu can,bu yaşam artık uzak bir diyar
sabaha ise hazin bir intihar...
...........................................bıraktım.

bir tekerleme takıldı tekerleğime
dönemez keder,
söyler misin be usta;
beşi beş paradan beş yara ne eder?

ey kül aşk!
ey yok olmuş can!
mevsimlere böldüm seni
bahar olsun bir yüzün,kara kış öbürü
ama artık
yaşımdan çok yaşadım -yaşanmasa da olurdu- bir ömrü...