Ellerin…

Ellerin ki hep bana dokunacak sandım.

Hep benim ateşimi ölçecek.

Bir benim ellerimle kenetlenecek.

Sandım ki hep benim belimi saracak

Ve bir tek benim saçlarımla dolaşacak ellerin.

Sandım ki en son öyle baktığın ben olacağım

Gözlerin gerçeği bağırıyor sandım.

İzlediğim bir filmi anlattığımda o adamsın,

Oradaki, o kadın için her şeyi yapansın sandım.

Gözlerin…

Gözlerin ki hayatın boyunca hep bana bakacak

Kalabalıklarda bir tek beni arayacak

Gözlerin gözlerimle buluştuğunda

Gamzelerin bir bana gülecek sandım.

Gamzelerin…

Gamzelerin ki dudaklarınla birleştiği yerde

Picasso’nun eserleri utanacak

Fakat bunu bir ben bileceğim sandım.

Oysa şimdi;

Ne ellerin, ne gözlerin var artık.

Bir adım daha atsan cehennemde yanacakmışçasına kaçtın.

Ki ben gitmezsin sandım.

Gideceksen de ardına bakmazsın,

Gitmenin de bir adabı olmalı, bilirsin sandım.

Hoş, çok hoş,

Gitme ihtimalinin olmasında bile

Özleme dayanamayıp dönersin sandım.

Kim bilir şimdi kimlere sandıracaksın seni.

Sadece sen diyorum çünkü ben hep,

Hep, sende sandıracağım kendimi.

BAŞAK KURU