Gecenin içinde kara bir köpek gibi daireler çizip durdum
İkizim kadar yaslandım omzuna sarışın telaşım

Dediler ki o keskin köşelerinle giremezsin hayata
Dediler ki sessiz bile kalsan artık
Depremler getirirsin evimize barkımıza
Bırak tozlarımız çamur olmadan kalsın
Yağmurlarla boşalma gündüzümüze gecemize

İrili ufaklı yaralarının kabuklarını bırakma buralara dediler

Kim kendine kazdıysa vakitsiz kuyularını
Orada kalsın bırak özlemleri
Yusufları tanımaz çünkü dipsiz karanlıklar

Yavru arslanların gözleri uyuttu içimizdeki aylak zamanları
Dipsizliğe boşalan serumların dindiremediği sancılarla tükendik

Dediler ki
’Git artık bu yüksek sesli kalabalıkların ülkesinden’
’Bir ülke kur kendine’

Ve gecenin içinde kara bir köpek gibi kalma artık

















SARP ÖZDEMİR