akşam vakitleri, ufka her kızıl düştüğünde
hüzün kaplardı gözbebeklerimi, dinlerken kendimi
sanki bir daha doğmayacakmış gibi güneş
gün boyu yanımdasın da, seni benden
gün batımlarının kızılı alıyormuş gibi
karmaşık...

oysa ne gün içinde ne gecemde yoktun
ve yoksuldum, işte öyle bir hava var bugün
biraz gri, nemli ve yağışlı, tıpkı gözlerim gibi
bir başına...

gene baş başayız yüreğim anlayacağın,
tabiat denen sayfada
bir ben, bir de bendeki öteki ben, iki ayrı yaşam gibiyiz
hani minicik çukurlarda birikmiş yağmur sularına taş atılmış da
ben bir yana, öteki ben başka bir yana savrulmuş
dağılmışız gibi dalga dalga, yan yana... yana yana...

kar, fırtına yoktu, alabildiğine dingindi hava
yağmur da yağmıyordu biraz öncesine kadar aslında
aniden anlaşılmaz bir şekilde her yan buz kesti
aklıma düşünce hayalim; üşüdü yüreğim, üşüdü dağlar,
tepeler üşüdü, denizler bile üşüdü
sensizlik üşüdü, üşüdü...

ne kadar dirensem de nafile
bazen aklım ağır basıyor, bazen duygularım
şeytan azapta gerek derler ya, tam da öyle
hani kandırdığı anları tartıya vursak
hiç de azımsanmayacak derecede…

aklım ne denli realist ise sevmeye karşı
yüreğim bir o kadar duygusal
al sana istemediğin kadar sevgi
uyarına gelirse der... gibi...
aklım ve duygularım birbiriyle çelişik…


Hatice Ak