İHANET

Bir susuş,
Bir sonun başlangıcı
Bir filmin can yakan sahneleri
Bir yangın oldu içimde ihanetin.
Susmak gibisi yok
Engin, asil ve erdemli…
Binlerce yarım cümlelerin var.
Hatta bomboş kelimelerin
Uzaktan sıcak, dokununca üşütüyor.
Sanma ki ben boşa dil dökerim
Sen değilim.
Bahsettiğin gibi değil, aksine
İlginç bir iklimmiş hislerin.
Değişiyor.
Sanma ki bende senin gibiyim
Sen bilmezsin,
Bazı duygular dört mevsim kalıyor
Nereden başladık? Bilemiyorum.
Kaç can yaktık başlarken?
Kaç yemin ve sözden döndük?
Kaç kelimeyi sarf ettik,
Kaç yalvarışa kurban gittik?
Bilemiyorum.
Ne zaman sona vardık?
Ne kadar başındaydık
Hangi arada derede
Sonun başına vardık?
Göremiyorum.
Başa sarıp izlemek gibisi yok
‘’ Ne yapmalı şimdi?’’ gibi
Üzücü ve kararsız
Düşünmek gibisi yok.
Depremler geçirmek
Ve diğer tüm doğal afetlere inat
Hırsla karşı gelmek gibisi yok.
Yangın oldu diyorum ihanetin.
Sanma ki yıkar beni sözlerin
Ezilir, eğerim başımı sanma
Affetmek erdemlik değil artık,
Ağlamaklı o çocuk bile yok içimde
Sanma ki sayfalara damlattım yine
Yanılırsın, ben çok yanıldım sende.
Bir susuş, bir yanış diyorum ihanetin.
Sen nereden bileceksin
Ben sana hiç ‘ hiç seni sevmedim’ demedim.
Şimdi söylesinler, sende dinle
Duydun mu yahu
‘ İHANET’ i kaleme almış bir de…

BAŞAK KURU