gün bitecek
bulut anılar en sevdiğim yanımda
yitirilmiş mavi gibi yerini alacak
ayaklarımın altından kayan sevinçleri görünce
kent bir geceyarısı ölecek
ellerin
düş umutsuzluğumun kalabalığında
yalnızlığımı okşayan iz
intihar sızısı tenhalarım beyaz yüz sevdasıyla
suskun gelen saklıları tetiklemekte





eski bir kentin güvercinleri içimdekiler
ürperirler gizini kuytularıma bırakanlara
seni dulbaşlı yaprakların titreyişiyle yüreğimden sürerim
gözümden suya düşer ölüm
ten nefesimin sıcaklığında
uyursun...




ey aklımın seyyah uçurumları
ey sevda çığlıkları
ey saksıda küskün çiçeğimin gözyaşları
soluk alırken dudaklarımda öpüşleriniz
gidelim çocukların kayık yüzdürdüğü gemilerle
uzunca bir sesin ucunda şeytana susalım




kırbaçlanan korkular inerken cemrelerden tecavüz etmekte umuda




güneşin sesi düştü kulaklarıma
gögün sırtı karanlıkta
güvercinler bir bir ölmekte boşluğuma
tam sabaha uyanıyorken oysa
ay güldü sinsice şakaklarıma



gün bitti
gözlerimde yorgun mevsimin alacası
dallarıma konan lal yalnızlığı
kaçma dur hüzün
gölgemden sararmış fotoğrafımın
gövdesini alacağım

yoksa yalnızlık büyük bir kent gibi büyüyor içime