yakışmazdı kaldırımlara bu yağmurları bulutların
gölgeleri insanların, bu denli uyaklı tutuşmazdı
geceye düşen birkaç damla sahici gençlik anısı
birkaç kaşık rus salatası, kahvaltı buluşması
eskiden sabahlar bu denli geç başlamazdı
gün ışımazdı gecenin bir vakti kızıl saçlarından
ve ayrılık kör cahillerin canını bu denli yakmazdı

kurtulamıyorum gökgürültüsü şiddetinde sancılarımdan
susuşlarımdan ve sürünüşlerimden bir tutam gökyüzü
biraz da bir aşkın sonsözü dökülüyor
bütün sancılarımı bir akşam dinginliğinde tüttürüyorum
denize karşı, öyle güzel dokunuyor ki bu kentin kışı
ellerime, ellerim sen oluyor bir anda, sarılıyorum onlara
duygulara, duygusuzluklara, korkulara biraz da yeni bir aşka
başka ne kadar karmaşa varsa kalbimde ve aklımda
hepsini içimde hiç yokmuşçasına, bir yoksunluk sanıpta
gökyüzü oluyorum, kıyıkentin bilinmeyen bir ücrasında.
susuyorum ama bir yanımda sarı saman kağıdı kıvamında
birisi su dökse yazılar karmaşıklaşacak aşk mektubun.

only love can make it rain in notalarında yağmur oluyorum
kafana düşüyorum bilekliğim takılıyor saçlarına
ama yalnız kafana düşebiliyorum ne kadar saydam olsam da
yüreğine ulaşamıyor benim hayali geçişken sevgilerim
rüyamda dahi kocaman bir anısal boşluk yaratıyorsun
içine giremiyorum dışına çıkamıyorum, yalnızca izleyebiliyorum
karabasan gibi özlüyorum, bağırıyorum sesimi duyuramıyorum
araf gibi arada kaldım soğukta ve sıcakta, sende kaldım
kurtulamıyorum.

kapıyı çarpıp gidemiyorsun bile, çünkü kapıya kadar gelmemişsin
özlemin kapıdan içeri girsen geçecek, son bir veda, belki son öpücük
kapılar üstüme üstüme kapanıyor her kapı çalışında mesaj bekliyorum
kapıyı aç diye, oysa kimse kapıyı da çalmıyor kimse mesaj da atmıyor
kapının bir yanında senden bir parça duruyor dokundun sen ona
dokunduğun her yere dokunurken ben olamıyorum bir yanım orda kalıyor
dokunduğum her yerden senden bir parça alıyorum büyüyorum her geçen gün
suskunluklarım büyüyor karamsarlıklarım gözyaşlarım gecelerim virgülleri unutuyorum
ardı ardına noktalamasız imlasız bir yalnızlık izdüşümü düşüyor penceremin kenarına
yağmur elini eteğini çekiyor camımdan çünkü ses yapıyor, senden başka ses duyamıyorum
kaldırımlarında seni arıyorum ama her görüşümde seni yanına gelip konuşamıyorum
kaçıyorsun benden her geçen gün
ben bende kalamıyorum.