3
Yorum
1
Beğeni
0,0
Puan
1122
Okunma
küçük bir çocukken,
annemin gözlerine bakardım,
bakardımda...
ne olduğunu anlamazdım.
dudaklarındaki tebessüm,
gözlerinde kırgınlık,şevkat ve üzüntü,
kaşlarındaki hafif ama,
bir o kadar derin çizgiler.
güldüğü için böyle diye düşünürdüm.
şimdi bende anneyim,kadınım.
aynaya baktım geçenlerde;
aynı annem gibi gülüyordum,
ve anladımki;
annem gülmüyordu.
yaşayamadığı güzellikleri,
içinde ölmesin diye uğraşıyordu.
dışa vurması gereken her şeyi içine atıp,
yüzünde hayat veriyordu
Cevap Yaz