gecenin bir yarısı, iki yana düşen kollarımda amansız bir sızı
sol yanımda bir yangın, öylesine güçlü ve öylesine derin ki
zihnimi durmadan bulandıran, cevapsız kalan onlarca sorunun izi
mümkün değil bir daha uyumak, bu da bana has bir
uykusuzluk krizi…

nicedir yoktu böyle bir derdim, deliksiz uykularım olmasa da
yine de bedenim dinlenirdi bir iki saatlik dalmışlık anlarımda
dinginlik yaşardım hiçbir şey duymadığım yarı ölümün koynunda
ve hep ölesim gelirdi bu huzuru uykumda da olsa bulduğumda…

yine başladım bu günlerde uykusuzluk nöbetleri tutmaya
türlü gerekçelerle içimde ağıdı dinmeyen boşluğu avutmaya
evreni düşündüm bir de, kim bilir şimdi kaç kişi ayakta
kaç kişinin umutları soldu ve yenik düştü münzevi karanlıklara…

yolcu istasyonları, hastane odaları, şehirdeki boş sokaklar
ve sıcacık bir tebessüme hasret, köprü altındaki tinerci çocuklar
derler ki insanı sevmek, kişinin kendisini sevmesiyle başlar
dönüp kendime baktım bir de, benim onlardan ne farkım var…

görünen o ki kimse kimseyi olduğu gibi sevemedi, kabullenmedi
oysa insanlar neden mutsuz sorusunun cevabı ne kadar açık ve aleni
gururlar yüzünden hatalar hiçe sayıldı, sevgilerse sahipsiz kaldı
her seferinde güle güle git bileti, masum olanların hesabına kesildi…

bu kez uykumu bölen ne yokluğun ne de düşlerime gelmemen
odama sinsice dalan minik kediydi, açık unuttuğum pencereden
biliyorum düşünmemek ve özlememek için harcadığım çaba nafileydi
itirafım; ben sende ne kadarsam, sen bende katlanarak çoğalmıştın inan ki…

aynada kendimi tanıyamadım, bu mu benim sevgi anlayışım
yanlış olan bir şeyler var bu işte ama nedenini anlayamadım
sonra gözümün önüne hayalin geldi, içten gülüşünü dinledim
sağanaklar altındaydı yanaklarım, bütün umutlarım kül olurken
ben sadece seyrettim ve ayrılığı yüreğime söyleyemedim…


01.08.2010