hiç düşündün mü
begonviller üşür mü diye...
nasıl tanışmıştık, hatırlasana
saati belirsiz bir rastlantıydı sadece
ortak yanlarımız çoğaldıkça
sıklaştı o kaçınılmaz "biz" halleri
ölürcesine sevdalanmalar
sensiz yapamamalar...

sonra o ince merak, o ilk bağ
özlemin peşine düşen aramalar
ve bir alışkanlık gibi yerleşen yakınlıklar
tam bir rüya gibi sürerken her şey
birdenbire kesiverdi güzelliği
sebepsiz, sığ tartışmalar.

bir duvar dibine çöktüm sonra
enine boyuna düşündüm:
neyimdin benim?
hayatımda nereye sığmıştın?
"seni seviyorum" deyişin de
bir kurgu muydu yoksa?

böyle gitmez demiştim, biliyordun
sen ise "vazgeçilmezimsin" derdin...
kırlarda el ele uçuştuğumuz o günler
şiirlere sığmayan neşemiz...

ayrılığı aklımızın ucuna bile getirmezdik.
ne kadar gerçektik, sahi var mıydık?
an geldi, bitti o devasa sandığımız sevda
biz daha ne olduğunu anlayamadan...

şimdi fırtınalar kopuyor
şiirlerimin satır aralarında.
bir tutkuydu sendeki "ben"
giderken yüreğimi de götürdün.

şimdi sensiz doğan her güne
isyanla bakıyorum.
son görüşmemizden kalan o yaralarla
seni silip atmaya çalışsam da
olmuyor...
"unuttum"
demekle hiçbir şey unutulmuyor.


Hatice Ak/ 09.08.2010