* * *
Arzın Çivileri (*)

bize vurulmak
dağ başında bir ceylan gibi
uçurumlara savrulmak
esriyip sarı bir çiçeğin kokusuyla
kelebek gibi titremek
iç çeke çeke kuytu köşelerde
bize kahrolmak varmış

arzın çivileri nasıl da heybetli
mıhlanmışlar doğaya
bağırsan onlar da bağırır

Uçurumda çığ
Son sesti dağcıdan ah!
Soldu çiçekler

eyy! cesur dağcı
sen düşersin... düşersin de
arzın çivileri kımıldamaz
ama bil ki;
melekler ağlar ardından

kaynaklar fışkırır
gürül gürül
şelaleler süzülür yükseklerden
sütten ırmak vadilerde dereler

beyazları giyindiler yine
melekler istila şimdi zirvelerde

Uludağ(ım) Kaçkarlar(ım) Ağrı(m)
kavuşur muyuz bir gün yine?...

ah ne çok özledim
her zirveyi öpüşümde;
"korkanlar gelmedi, biz geldik" derdim
yıldız yağmuru şahikalarda
rüzgârı çekerdik içimize

"gökteki yıldızlar" diye
bağıra bağıra şarkılar o gecelerde

güneşle sevişir
soluğu fırtına
arzın çivileri
buzları öptükçe
titredi zerre

---

(*)arzın çivileri Naime Erlaçin

* * * * * * * O dağlar ki çakılmış birer mıh gibi yer yüzüne, depremler bile oynatamaz yerinden ne kadar titretse... O dağlar ki nelere gebe.... O dağlar ki sımsıcak yürek olmuş bütün Peygamberlere, yuva olmuş, yurt olmuş, mabet olmuş, Hakk'a ulaşan görünmez bir yol olmuş....
Yüreğine sağlık Zerre dost, muhteşem bir şiir okudum, dağcı yüreğinden taşan dizelere yayılan lavlar gibiydi.. Dağlar korkusuz yüreklerin mekanı, inançtır korkusuz yapan adamı. Dağları mekan tutan sağlamdır, dimdiktir ayakta dağlar gibi... Çakma değildir dağlar sonradan, onlar hep vardı asırlardan geriye kalan... kutsaldır dağlar, onu ancak zirveyi öpen anlar, yurt gibi, yar gibi, yuva gibi, yüreğinde kazınmış iman gibi kutsaldır... dağları mekan tutan dağcılar gibi.. uçurumlarından Hakk'a ulaşan canlar gibi... Gönülden kutlarım müthiş bir haz aldım, dağların zirvesinde açan bir çiçek gibi, rengarek oldum her bir satırın şavkıyla.. Çok teşekkür ederim kendi adıma, böyle içten bir paylaşımı bizlere sunduğun için Zerre Dost, Dağların Ölümsüz Kartalı gibiydin, dizelerin yansıttığı muhteşemlikte. Sağlıkla, sevgiyle, huzur içinde yaşamda kalınız ve de sevdiklerinizin gönlünde uzunca bir ömür dileklerimle.. Benim gönlümde yeriniz Arzın Çivileri gibi çakılmıştır bu böyle biline Zerre Dost.
* * *
*Mevlit Kandiliniz Mübarek Olsun... Nice Kandillerde buluşmak dileğiyle*

Sevgiler saygılar selamlarımla dağ gülleri bıraktım Dağcı* Şair* Dost*Yüreğinize*...



* * *

*Dağ Yolcusu*

"Dağ Çağrısı" Sezai Karakoç'un duyuşunda dirilişe çağrıyla aynı şeydir. Hicret ya da yeniden doğuşun yolu dağdan (kendi içine doğru kaygılı bir yolculuktan) geçer. Zirvelere tırmanmaya yönlendiren henüz dile getirilemez tutkunun yanında, inzivaya çekilmeye götüren bir ızdırabı da yaşamış olmalısın. .
Dağ, dinlerin ve mitolojinin gösterdiği büyük sığınak ya da zirve. Efsanelerde dağ, hem mefkure yolunda büyük engeldir, hem de yeni bir hayat bulmanın beşiği. Kuru hava, duru gökyüzü, parmaklara değen bulutlar; kemikleşmiş kabullerin tahakkümüne karşı koyma gücünü (veya dehayı) bahşeder kişiye.
Masallarda dağ, yetim çocuğun Doğu'ya doğru yedi yıl kadar gittikten sonra ulaştığı, mutluluğa kavuşacağı zirvedir. Dağın büyüklüğü ve yüksekliği yetişkin kişiliği imler, Jung'a göre. Dağ, yolculuğun ve tırmanışın hedefini temsil eder; bu nedenle de psikolojide "kendilik" anlamına gelir. Ataları ve peygamberleri çağrıştıran dağ, kendini tanımanın da mekânı.
Kimsenin benliğinin derinliklerinden yükselen -kurulu düzeni sarsacak ölçüde haklı- sesleri dinlemeye hazır olmadığını düşünüyorsun, oysa yüksek sesle haykırmadan da yapamayacaksın. Öyleyse dağlara çık, uzaklaş insanlardan ve seni anlayışla karşılayan o ıssızlıkta kelimelerini haykır!
Tur Dağı'nda Musa, Zeytin Dağı'nda İsa, Hira'da Muhammed! Dağ yolcusu, öz varlığına, âleme ve yaradılışa toplumun ve kültürün baskıların uzağında bakmayı murad eden kişidir.
Öyle olur ki her birimizin hayat görüşü veya hayat tarzı, başka hayatları kendi gerçeklikleriyle anlama konusunda yüce dağlar misali yükselerek ufkumuzu kaplayabilir. İnsan olarak hakikate doğru sürdürdüğümüz yolculuğu toplumsal sorumluluklarımızın üzerinden değerli kılarız. Nerede durursak duralım, yüksek dağlar nedeniyle sadece bir yüzüyle tanıyoruz hayatı. Dağın öteki yüzünde neler var acaba? "Dağın ötesinde başka insanlar var", diyor Ayşe Şasa, Bir Ruh Macerası'nda. Sesini duyurmakta zorlanan yaralı insanı görebilme ve onunla ilgili sorumluluk alabilme hassasiyetimizle insan olma yolunda ilerlemeyi hakediyoruz.
Güzel, iyi ve doğru sıfatları, bulutlara doğru yolculuğunu sürdüren, yine de ayakları toprağa basmakta olan kişinin gözlerinde yeni bir can bulacak. Orada moda üslupların, halkı tepkisiz kılmaya dönük söylemlerin, baskıcı siyasal ve sosyal düzenleri sürdürmeyi mümkün kılan yalanların, iki yüzlü ahlâki kabullerin bir geçerliliği yok. Hira dağının zirvesinden, girişi bir insan boyunda, tavanı elli metre yükseklikte, fakat içine girildiğinde bir insanın güçlükle uzanabileceği mağaranın ufkundan bakıldığında göze görünen gerçek, bu düzenin artık bu şekilde yürümeyeceğine dair bir iman olmalı.
Hira, Mekke'nin kuzeyinde, yaklaşık iki yüz metre yüksekliğinde, zirvesinde peygamberleri, zahitleri, tefekkür arayışı içindeki yolcuları ağırlamaya alışkın olan bir dağ. Zorlu bir yolu var, öyle ki kişinin bir koşuda zirveye ulaşması düşünülemez. Dağın zirvesinde kırk metreyi bulan genişlikte düz bir alan var ki, Rahnuma'nın anlatımıyla, burada gökyüzüne kendini daha yakın hissediyor insan ve zihin, yaratılışın hikmetleri üzerine düşünmeye daha açık hale geliyor.

Cihan Aktaş- Dağ Yolcusu (alıntı)


* * *

dağ gülü tarafından 2/26/2010 4:29:51 AM zamanında düzenlenmiştir.