Bu günlerde zor iş şu iyiyi oynamak…
Önce sevmeyi unutmalı insan
Sonra hemencecik alışabilmeli terk edilmelere
Öyle her gideni takıp ardından yas tutmamalı…
Biraz sağır olmalı mesela
Her ardından söyleneni duymamalı
Her yüzüne gülene inanıp bağlanmamalı…
Bilmeli her baktığı yüzde asılı bir maske olduğunu
İki yüzleriyle kabullenebilmeli hayatı, insanları
Sonra her yerde anlatmalı yaşadığı acıları
Biraz acıların çocuğunu anımsatmalı…

Kim neye inanıyorsa azıcık ondan tapmalı
Yani dünyada ne zıkkım varsa birazcık tatmalı
Aldığı nefesi bile kendinden bilip havasını atmalı
Öyle her muhabbet ettiğini bir sonraki gün tanımamalı…

Bir eli kapıda olmalı
Otursa bile gözü kapıya sözleri gitmelere bakmalı…
Gözyaşlarına inanıp da, acımamalı, kanmamalı…
Her ağlayanın derdine, kahyası gibi yanmamalı…

Hiçbir şeyler birikmişse de kefesinde,
Her şeyi biliyormuş gibi konuşmalı
Kendi başına hükümetler kurup, devletler yıkmalı…
Topa değmemiş ayağıyla
Ne de olsa dilin kemiği yok hesabıyla
Kırk yıllık topçulara taş çıkarmalı…

Bu günlerde zor iş şu iyiyi oynamak…
Ağır geliyor her gidenin ardından deliler gibi ağlamak
Ağır geliyor yıkılan dünyalarımın yerine yeni umutlar koymak…
Zaten tek başınalığın savaşı değil mi ki yaşamak?

Kolay değil bu iyi insanları anlamak…
Önce takmadan dünyanın şekline
Şöyle geceden gündüze geç kalmışçasına
Yarınlar düne satılmışçasına koşmak gerek.
Ve bir daha bakmadan ardına
“Bir gün olursa” diyebildiğin günler hatırına
Yeniden başlamak gerek
Çocuklar gibi yaşlanmak…

Selim SEVEN

Kelkit / 2009