Ben ne Leyla’yım
Ne de sen Mecnun.
Aramızda, ne tutkulu bir aşk var
Nede uydurabileceğimiz bir masal.
Ama, yinede sana kavuşacağım
Bu ağdalı ve ağır geçen
Günleri sayıp duruyorum.
Oysa hiçbir şey eskisi gibi değil
Geriye baktıkça,
Hüznün gölgesi düşen yüzüme
Batmaya yüz tutmuş bir akşam güneşinin
Turuncuya dönen kırılmış ışıkları içime süzülmekte.
Önemini ve büyüklüğünü kaybetmiş
Akı karadan ayırabilecek kadar yalın
Masumiyetini ve saflığını yitirmiş
Darmadağın ve artık iflah olmaz duygularım.
Geçmişte,
Sesini duyunca, titreyen bedenim artık durgun
Sevinçle parlayan ışıltısı kaybolmuş gözlerimin.
Daha önce fark edemediğim
Kalbime yenik düştüğü zamanlarımda
Senden gelen darbeler,bahar yağmurları gibi
Ilık ılık süzülürken tenimden
Şimdi, bedenimde ağır yaralar açıyor.
Ve her defasında
Kalbimi biraz daha kanatırken
Sanki her damla, bir uzvumu koparıp atıyor.

...

İstersen gelme !...



Hande HAGHGOUİ

20.06.2009
Çengelköy/İSTANBUL