“kimdin sen?”
Benden başkası olduğun kesin de…


Bazen bulduk sanırız/ gider-ler,
Sonra ayrılık derler buna/ (bazen işte!)
Görürüz çoğu kez sokaklarda,
Düşünürüz o eski günleri
Ve bırakırız kendimizi yabancılaşmaya
Yorgun, kaygısız kapısını açarız evimizin
Kendimize,
Kendi
Kendimize kalırız… Bazen işte!

Bilinmezdik! Öyle ya da böyle,
Her şeyden bir fazla ümitlerdeydik…
Yolumuzda donmuş çiçekler
Her şeyden uzak kokulardaydık!
Yıllarca aynı sokakta/ kendi adıma:
Belki duyulur sesim diye dolaştım.
Ama duyulmuyordum… Oysa görüyordular,
Nedensizdiler,
Neden
Nedensizdiler anlayamadım!

Yarı yarıya eksildim bu tuzakta…

Çok sevdim!

Bilerek yazdım bunu da
Bilsinler diye değil/ bil diye…


Alttakilerde öyle:
Ve Sen,
Düşündükçe ağlayan kadındın omuz boşluğumda…
Ben düşündükçe yine “o” adamdın
(senin için o olmayı da kabullendim…)