Zamanı gelince nasıl başımıza düşer kır
Tabiyatın en yorgun yüzüdür bozkır

Çok yüksek gelmişti dut dalı
Tutunmak için bir güle uzandı
Pamuktan avuçlarına batınca dikeni
Unuttu çoktan kanayan dizlerini

Bir daha kundaklandı geceyle gün
Çin çin öterken cırcırböcekleri
Kayboldu zaman pusulasız
Uzak, yakın bilinmedi
Kutsal bir sır gibi sakladı sevdasını
Demedi

En son dikildiği yerde başlıyordu hayat
Önce pencerelerden başlardı tabiyat
Kırmızı bir sardunyanın diliyle konuştu
Sonra dut dalı,zerdali,yemlik,evelik
Meyveye durdu zaman
Omuzlarda sırma saçlar iki belik

Bozkır ipince bir ıslık
Derince bir karanlık

Şırıldayan bir pınar
Kova içi aynalar
Bir dalgalı deniz şimdi yüzün
Vadilere ıpıslak çöker hüzün

Tekerleği boşlukta çarkıfelek
Döner inleyerek

Kapatın bütün pencereleri
Gözlerim çimen yeşili benim
Duvarlarım boydan boya lila

Zaman arsız bir heyula
Lalesiz zamanlara düşen leyla