Üzülüyorum,
yarım kalan aşkımıza,
söylenmemiş sözlerimize,
susup da içimizde büyüttüğümüz onca cümleye...
Üzülüyorum,
aynı gökyüzünün altında
birbirimize uzak düşmemize,
dokunmaya kıyamadığımız ellerin
şimdi birbirine yabancı kalmasına.
Sahip çıkamadığımız endişelerimize,
tutarsız hislerimize,
yokluğuna değmeyen
sensiz geçen günlere üzülüyorum.
Belki de en çok,
tamamlanabilirdi sandığım bir hikâyenin
noktasını koymadan bitmesine üzülüyorum.
Oysaki ne çok istemiştim
seninle mutlu olmayı...
Birlikte gülmeyi,
birlikte yaşlanmayı,
aynı hayale uyanmayı,
aynı yürekte
birbirimize yuva olmayı...
Ne çok istemiştim
“biz” olmayı.
Şimdi geriye
yarım kalmış bir aşk,
içimde susmayan cümleler
ve sana yetişemeyen
bir kalp kaldı.
Üzülüyorum...
Aşkımızı yüreğimizde yaşarken
bedenen ayrı kalmamıza değil;
yaşanabilecekken
yarım kalmasına üzülüyorum.
Bizi birbirimizden uzaklaştıran
mesafelere değil,
o mesafeleri aşabilecekken
geri çekilmene üzülüyorum.
Ve en çok,
o bitmeyen gururuna
yenilmene üzülüyorum.
Biliyorum, bazı aşklar bitmez;
insanın içinde yaşamaya devam eder.
Ama bazen
iki insanın birbirini sevmesi de yetmez.
Birinin gururunu susturması,
diğerininse korkusunu aşması,
“kal” diyebilmesi gerekir.
Bizim aşkımızda eksik olan sevgi değildi...
Neydi biliyor musun?
Cesaretti.