Edebiyat dünyasından değerli dostum,
canım ablam
TC Saadet Kılıçaslan’ı kaybettik…😒

​Ah Eylülün kızı…
Arkanda yetim kalmış mısralar,
derin bir sızı ve hiç unutulmayacak bir duruş bıraktın.

Mekânın cennet,
devrin daim olsun.
Ailesine, sevenlerine ve tüm edebiyat camiasına sabır ve başsağlığı diliyorum.

Seni her zaman o zarif yüreğin ve unutulmaz şiirlerinle hatırlayacağız.

​Kalemimden sana son bir veda…

​EYLÜLÜN KIZINA VEDA

​Şimdi hangi kâğıda tutunsam elimde kalıyor,
Hangi harfe sarılsam canımı yakıyor…
Bir şairin birdenbire susması ne demekmiş,
Göğsüme oturan bu kapkara fırtınayla öğrendim bugün.

​Çektin gittin işte Saadet abla…
Arkana bile bakmadan,
Kelimelerini yetim,
bizi kimsesiz bırakıp
O çok sevdiğin eylülün koynuna bıraktın kendini.

​Sen ki kelimeleri etinden, canından söküp yazardın…
Bir nefesinle koca bir sonbaharı ayağa kaldırır,
Bir tek dizeyle en kabuk bağlamaz yaralara dokunurdun.

​Ah Eylülün kızı…
Sözün beli kırıldı arkandan,
Kalem kanadı kâğıdın göğsünde!
Kuşlar yolunu şaşırdı, toprağın bile rengi soldu bugün.

​Sen ki her yangından bir dize çıkarırdın da,
Kendi içindeki o cayır cayır yangını hangi geceye sakladın?
Hangi sessizlikle örttün çığlık çığlığa sustuğun yerleri?
Biz burada harf harf dökülürken arkandan,
Sen hangi masada devirdin o lekesiz kalemi?
​Ölüm bile utandı bugün sana dokunurken…😪

Şiir utansın seni bu dünyada tutamadı diye!
Biz utanalım sen toprağın altındayken hâlâ nefes alıyoruz diye…

​Dön bak arkana Saadet abla;
Devrilmiş bir dağ gibi duruyor şimdi edebiyat!
Ama söz olsun o dimdik duruşuna,
O satılmayan,
bükülmeyen kalemine söz olsun…

​Adın her eylülde bir fırtına gibi esecek bu sokaklarda.
Şiirlerin başımıza taç,
O zarif ama eğilmeyen başın canımıza emanet kalacak.

​Yerin incitmesin,
toprak sarmalasın o yorgun yüreğini.

Güle güle Eylülün kızı…
Devrin daim,
mekânın cennet olsun.

Emel Abokan