Ay geceyi sararken,
Bir özlemle çökeyim kalbinin en tenha yerine;
Kendi kendine susup kalasın,
İnkâr edemeyecek kadar taşayım içine.

Adımların yavaşlasın,
Bensizlik eski bir hırka gibi çöksün üzerine.
Etrafındaki kalabalık silinsin birden;
Sadece benim sesim yankılansın derinlerinde.

Bakışların takılsın boş bir noktaya,
Geçmiş, ıslak bir gölge gibi otursun omuzlarına.
Gözlerin dolsun da akamasın;
Bir damla yaş bile teselli olamasın acına.

Pişmanlık bir zehir gibi dolaşsın kanında,
Beni arasın parmak uçların tam o an, yanı başında.
Oturup bir köşeye hıçkırmak istesen de,
Nefesin kesilsin adımı her fısıldadığında...

İşte aşkımız, tam da böyle kırgın bir mesafede:
Sen benim adımla boğulurken usulca,
Ben başka bir kadının boynunu öpeyim,
İki çay arasındaki o küçücük aralıkta.

Halil Kumcu (Halilî)
10 Eylül 2026 / Perşembe / Bartın