Taşın alnına su besmele yazar,
Sessiz minareler göğü dinlerken.
Kül olan geceden bir kandil uzar,
Gölgem secde eder ben bekler iken.

Rüzgâr eski kapı halkasın öper,
Pasından dökülür nice gururlar.
Kırılan testide gök suyu bekler,
Çatlaktan içeri yürür hep nurlar.

Ekmek kokusuyla ağarır seher,
Ocakta kaynayan sabırdır çorba.
Dumanın dilinde görünmez haber,
Kuşlar "Ol!" emrini taşır dört yana.

Dağın omzundaki kar erir sessiz,
Irmak kendi adın unutur akar.
Ben diye tuttuğum gölge de evsiz,
Güneş kapısını açınca kaçar.

Aynaya eğildim, yüzüm görünmez,
Camı silen meğer rahmetin eli.
Bir damla ışıkta deniz tükenmez,
Damlada gizlenmiş sonsuzun dili.

Ey kalbim, kilidi içerden çöz sen,
Anahtar demirde değil, nefestir.
Kapıyı çalmadan açılan her fen,
Sahibin adında yine hevestir.

Toprak ayak izi istemez benden,
Yağmur silip alır övündüğümü.
Bir serçe kanadı geçince dünden,
Rüzgâr iade eder sustuğumu.

Ne taç, ne saltanat, ne ömür kalsın,
Bir "Âmin" gölgesi yeter başıma.
Adımı unutsun çağıran varsın,
Sen yeter görünme bu gözyaşıma.