Biliyorum…
İstemsizce çok kere kırdım,
Ve çokça kırdık birbirimizi.
Bazı cümlelerimiz geri alınamayacak kadar ağırdı belki.
Belki sustuğumuz yerlerde birbirimizin kalbine ,
Biraz daha uzak düştük.

Ama insan
sevdiğini kaybedince anlıyor bazı şeyleri…
Meğer gurur dediğim şey,
sensiz gecelerde
üstüme örttüğüm ince bir battaniyeymiş.
Ne kadar sarınsam da
üşümeyi engellemiyormuş.


Üşürsün sen , bilirim...

Çünkü gece olduğunda,
Pencerenin kenarından gelen soğuğu
Sende benim kadar hissedersin.
Belkide battaniyeyi omuzlarına çekersin
ama ayakların yinede üşür bilirim.
Ben olsam
ellerini avuçlarımın içine alırdım.
Şimdi uzakta,
ellerinin üşüyüp üşümediğini bile bilmeden
seni düşünmek düşüyor bana.


Korkarsın uyurken, bilirim.
Işıkları kapatma sakın…
Karanlık çöktüğünde
gözlerini tavana dikip
aklından binlerce şey geçirirsin.
İnsanın susturduğu bütün duygular,
En çok da geceleri büyür.
Belki sen de benim gibi,
Söylenmemiş cümleler biriktiriyorsundur,
Yastığının bir ucunda...
“Keşke…” dersin belki.
Ben her gece diyorum.

Keşke seni kırmasaydım.
Keşke bazı sözleri
dilime getirmeden önce
kalbine dokunsaydım.
Keşke öfkemden önce
seni sevdiğimi hatırlasaydım.

Ama zaman
özürleri bile geciktiriyor bazen.
Şimdi elimde
sana uzatacak bir çiçek yok,
kapını çalıp
“Ben geldim” diyebilecek kadar
yakın değilim sana.

Yalnızca özlemim var.
Bir de adını duyduğumda
kalbimin aynı yerinden kanaması hâlâ…

Biliyorum, çok kırdım seni.
Belki sen de beni
hiç istemeden kırdın.
Ama ben bizim kırgınlığımızın
sevgimizden daha büyük olduğuna
bir türlü inanamadım.

Çünkü seni sevmek
kusursuz olduğun için değildi.

Sen sendin.
Gülüşünle,korkularınla,
inatlarınla, sessizliğinle,
geceleri ışığı açık bırakan
o küçücük çocuk yanınla…

Ben seni
tam da böyle sevdim.
Şimdi ayrıyız.
Ve insan
en çok da yanında olmadığı insanı merak ediyor.

“Acaba iyi mi?”
“Üşüyor mu?”
“Yemek yedi mi?”
“Uyudu mu?”
“Canı yine bir şeye sıkıldı mı?”

Bütün soruların cevabı
uzakta bir yerde saklı
ve ben hiçbirine ulaşamıyorum.

Bazen telefonu elime alıyorum,
adını görüyorum ekranda…
Yazsam mı diyorum.

“Özledim.” yazıyorum.
Sonra siliyorum.
Çünkü bazı kelimeler
yazılınca kolay,yaşanınca ağır geliyor.

Ben seni hâlâ çok seviyorum.
Belki bunu söylemek için
çok geç kaldım.
Belki bazı yaralar
özürle kapanmayacak kadar derin.

Ama bilmeni isterim…

Bir insan hayatından çıkınca
sevgisi de çıkmıyormuş.
Sen gittin.
Ama sabahları
ilk aklıma gelen yine sensin.
Gece olduğunda uyumadan önce
son düşündüğüm de…

Ve ben biliyorum;
Sen üşürsün…
Işıkları kapatırsan
uyurken korkarsın.
Belki artık yanında değilim
ama içimde bir yer
hâlâ seni korumaya çalışıyor.


Sana sarılamıyorum,
ama seni hâlâ sarıp sarmalıyorum içimde.
Sana “geçti” diyemiyorum,
çünkü bende geçmedi.
Ve bir gün
yollarımız yeniden kesişir mi bilmiyorum.

Ama olur da bir gece
ansızın beni hatırlarsan…
Pencereni kapat.
Üşüme.
Işığı da açık bırak.

Ben seni hala çok seviyorum....
Sen bilmiyorsun...