Seni o kadar çok seviyorum ki
Ne anlatmaya yetiyor kelimelerim
Ne duygularıma tercüman olabiliyor ezgiler…
Bazen bir şarkı açıyorum ,
İçinde sen varsın ,
Ama yarım kalıyor biz olmayan her nota,
Çünkü sesin artık çok uzak bana…

Şimdi uzun yolların adamıyım ben,
Mecburiyetin omzuma yüklediği bir yalnızlıkla,
Gidiyorum uzaklara…
Ne bir kaçış, ne bir vazgeçiş,
Sadece suskunum bu aralar,
Çünkü hayat insanı
sevdiğinden bile uzaklaştırıyor bazen…

En çok ta geceleri…
Işıkları olmayan, karanlığa mahkûm bir şehir düşün,
İşte öyleyim bende…
Kalabalıkların ortasında,
Herkes bir yere yetişirken,
Ben sana geç kalıyorum…

Aslında;
Attığım her adımımda adın var,
Her durakta seni arıyorum,
Ve her gidişimde içimden bir ses
“dön” diyor bana…
Ama biliyorum,
Dönmek bazen sadece bir yol değil,
Bir zaman meselesi…

Mesafelere boyun eğse de kaderim,
Yolun sonunu çok iyi biliyorum…
Belki yorulurum, kırılırım, eksilirim ama Vazgeçmem senden…
Çünkü insan gittiği yere değil,
Döneceği kalbe inanarak yaşar…

Ve ben…
Her sabah biraz daha sana geliyorum,
Her akşam biraz daha yaklaşıyorum…
Bilmiyorsun belki ama
her “özledim” dediğimde
binlerce kilometre daha kısalıyor aramızdaki mesafe…

Bir gün…
Kapını çalacağım ansızın,
yorgun ama vazgeçmemiş bir adam olarak…
Gözlerimde yolların tozu,
kalbimde sadece sen…

Hiçbir şiirin anlatamadığını,
Hiçbir şarkının söyleyemediğini
Söyleyeceğim sana..

“Ben geldim ,eve geldim.”
Çünkü
Sen benim varacağım son değil,
Hayata başlayacağım huzursun…

Ben geldim...
Evimize geldim...
Sana geldim...