Eğer bir insan gitmeye karar vermişse,
Bu sevgisinin bittiği anlamına gelmez her zaman.
İnsan bazen,
Çok sevdiği halde gitmeyi öğreniyor.
Bazı kalplerin kapısında
ne kadar beklersen bekle,
Sana ait bir anahtar olmadığını anlıyorsun.


Senin beni;
Benim seni sevdiğim gibi sevmediğini,
Ben de anladım artık…
Gözlerinde bana ait bir gelecek ararken,
Aslında yalnızca kendi hayalime baktığımı.
Her gelişinde biraz daha umutlanıp,
Her gidişinde biraz daha kendimden eksildiğimi,
Sonunda bende anladım.


Sana kızgınlığım yada kırgınlığım yok.
Seni suçlamıyor,
Neden sevmedin diye sormuyorum.
Çünkü insan kalbine emir veremiyor.
Benim seni seçtiğim gibi,
sen de beni seçmemiş olabilirsin.

Elbette canım yanıyor...
Ama bu acının içinde hiç pişmanlık yok.
Seni sevdiğim için asla utanmayacağım.
Sana kalbimi açtığım için kendime kızmayacağım.
Seninle kurduğum hayallerin
boşa gitmiş olduğunu düşünmeyeceğim.

Çünkü ben,
Seni severken bir karşılık bekleyerek sevmedim...
Seni severken
“bir gün o da beni sever” diye
kalbime şart koşmadım hiç.
Yalnızca sevdim....

Bir insanın hayatına bazen
Ömür boyu kalmak için değil,
Kalbinin nasıl sevebildiğini öğretmek için girersin.

Belkide sen
Benim hikâyemde kalıcı değildin.
Belki senin hayatında
Geçip giden bir cümleydim bende.

Ama bilmeni isterim…
Ben seni sevdim.
Hem de eksik yada yarım değil,
hesaplarla hurdalarla hiç değil.

Geceleri adını düşünerek,
Sabahları seninle uyanarak,
Bir mesajına saatlerce bayram sevinci gibi sevinerek
Sustuğunda bile seni anlamaya çalışarak sevdim.
Bazen kendimi unuttum,
Ama sana hiç yalan söylemedim.

Şimdi gidiyorum.
Sana kırgınlığımı değil,
Bütün güzel anılarımızı bırakıyorum.

Sesini,gülüşünü,birlikte sustuğumuz o anları,
kalbimde bıraktığın bütün izleri
yanıma alıyorum.

Senden geriye kalanları silmeyeceğim.
Çünkü insan sevdiği birini
hayatından çıkarabilir,
ama yaşanmış bir sevgiyi
yokmuş gibi davranarak silemez.

Ama artık
Senin kapında beklemeyeceğim.
Aramayacağım ısrar etmeyeceğim.
Bir gün dönersin diye
hayatımı askıya almayacağım.

Çünkü sevgi,
insanın kendisini kaybettiği yerde
devam etmemeli.

Ben seni sevdim,
ama bundan sonra
kendimi de sevmeyi öğreneceğim.

Ve bir gün,
beni hiç sevmediğini düşündüğüm bu hikâyeyi
geriye dönüp hatırladığımda
“Keşke hiç sevmeseydim” demeyeceğim.
Tam tersine…
“İyi ki sevmişim,” diyeceğim.
İyi ki sevmişim...

Çünkü seni sevmek,
bana kalbimin ne kadar büyük olduğunu gösterdi.

Hadi şimdi git.
Ben de kendi yoluma gidiyorum.
Aramızda yarım kalmış cümleler,
söylenmemiş sözler, bir türlü kapanmayan yaralarımız olabilir...

Seni sevmiş olmaktan asla pişman değilim.
Çünkü bazı insanlar hayatımıza kalmak için değil,
kalbimize iz bırakmak için gelir.
Belki benim hayatımda kalamadın…
Ama kalbimde,
Nir zamanlar gerçekten sevdiğim kadın olarak
hep güzel bir yerde kalacaksın.

Hoşça kal.
Seni sevmekten değil,
artık seni beklemekten vazgeçiyorum.

Hoşçakal kiminle mutluysan orada kal....