Neden bu kadar karanlık sokaklar, neden sustu her şey?
O ilk buluşmamızın heyecanı neden bu kadar uzak, sanki bir asır geçmiş gibi…
Ruhlarımız neden iki ayrı kıyıya savruldu?
Bilmiyorsun; kalbim hâlâ senin avuçlarında, ürkek bir kuş gibi titriyor.

Sahilde yürürken ellerin ellerime değdiğinde,
sanki içimden bir şehir geçip giderdi.
Sokak aralarında ellerini tutarken,
O an sadece senin gözlerinde kaybolmak isterdim;
Hâlâ o bakışınla sarhoş olmayı bekliyorum,
Senin yanında olamasam da…

Şu İstanbul denen koca şehir bana seni hatırlatıyor,
Dert ortağım oldu artık.
Kaç gece sayıklayıp andım adını,
Kaç ıssız sokak başında hayalin ile çarpıştım, bir bilsen…
Korkuyla başımı koyduğum yastıkta, ismini hece hece bir dua gibi fısıldadım geceye.

Ey İstanbul, ben anlamadım, sen anlattın;
onu bana her köşe başında,
her vapur sesinde hatırlattın…