Düş nöbetlerinden geçtim ben ve peygamber sabrından içtiğim her imgeyi ömür b/elledim bir şiir daha çürüdü ve çektim içimdeki derin kuyudan en çok da bunu sevdim: çektiğim kadar da geri çekilmediğim endamlı vazgeçişlerden değildim ezkaza soyutladıkları bense en çok somun ekmeğin bereketinde çocuk kaldım ve çocuksu sesimde çocuk yüreğimde: büyümeyi de ertelemişken ve işte ansızın annemin de çekip gittiği bu uhrevi yolculukta dünya telaşlarından değil iki âlemli yolculuklardan beslendim en çok da hüzünle ve acıyla…




Bir zikirde doğdu şiir
Fikre tebessüm eden bir cenindi ki şahsına münhasır
Ölümle sevişen tanrısal varlıklar değildi hiçbir
Kıyamet alametinin de yoktu ederi
Mahşerin sıcağında eriyen buz kütlesi
İmha edilecektim madem
Kimdi kim kurcalayan mabedimi?
Ve eşelediği kadar tüm mahremimi
Boy ölçüşeceksin madem öldürmeliydin ilk önce nefsini

Ayırdı yok sandılar zamanın
Mekânın da öfkesine yenik düşen telaşın çok ötesinde
Göğsümde şehir
Şehre eşlik eden kanamalı şiir
Tehdit altında da iken mabedimden uzanan
O iblis donandığı kadar
Bitimsiz kibir

Nefsi ile münazara etmeliydi oysa
Nefesi her kesildiğinde peyda
Olan kara meleğe nasıl ki yoktu itikadı
Aşkın evrelerinde tuzak soru misali
Gel gör ki
Yenik düştüğü kini ve bedeni
Aşkın kıyama durduğu şu ebedi ezeli hayallerimi
Çiğnemekse ikbali
Sabrıma eşlik eden şükür nasıl ki
Delaletti
Sonsuzluğun da kabrine sirayet eden bir emaneti
Değil mi ki sudan sebeplerle kabullendiği
İhaneti
Sunarken karanlığa
Ve işte o İlahi Işık ki
Sabrın selameti
Güneşin doğduğu penceremi
Ne yıkmaya
Ne de yüreğimi yakmaya yetecekti
Beşeri ve iblisi güçleri…

Hâkimiyeti
İlahi Adaletin samimiyeti
Göğün perçemine kıvrılan bir düş gibi
Belki de asla var olmamış o uysal yavru kedi
Tırmalarken göğsümü
Acı hissetmediğimden de öte
Peçesi uçuşan
İnsanlık hali ansızın hâsıl olan öfkeme
Mademki
Sözüm geçmekte
Aşkla huzura erilesi
En çok da insanlığın rütbesi
Apoleti
Taşımakla mükellef hem omzumda hem yüzümde
Hem de endamlı gönlümde

Muktedir olana teslimiyetim
Demek değildi asla teslim olacaktım zalime
O ki:
Mum gibi eriyen
Yürek ki mum alevi gibi
Aşkla huzurla ve hüzünle ve sabırla
Sonsuzluğun nakşında
Titreyen siluetim
Nasıl ki emanetti Mevla’ma

Göğün değil kırık kaportası
Bilakis uçuşan kuşların kırık kanatlarının
Meleklere kesilen faturası
Elbet onaylı bir ömrün
Umarsız ve istisnasın sevmeyen yerkürenin
Zikzaklarına teslim olmadığım kadar da
Karanlığın çağrısına
Azığa alınmış bir düş ki
Metanetimi kollamak adına müşerref olduğuma delalet
Aşk nasıl ki yüzü suyuna hürmet
Ettiğimden de öte

Tüm varlığımla asılı ve sadık kaldığım kalacağım İlahi Adalet
Vurucu olsa da kader ve kuşlar
Yandığıma değerdi rahmet
Bereketi içinde üstüne ant içmekle mükellef
Şiarıma tebligat gönderen onlar ki
İhanet etmenin desturunda
Kendilerine buldukları nice haksız hakka
İsabet
Etmiş bir menzil
Okun saplandığı o temsili resim
Yoktan var edene yürümekle iştigal
Ölü nefsim ve kesilse bile nefesim…