1
Yorum
9
Beğeni
5,0
Puan
94
Okunma
Çok sevdim. Bir şeyler olmadı. Sevmekten vazgeçebildim mi , hayır. Çünkü onu sevmek bir şeyler yanlış gittiğinde bırakacak olmak değildi. Onu sevmek savaşmak , ona rağmen tutunmaktı. Bana anlatamadıklarını görmek hissedebilmekti. O bu şiiri hiç görmeyecek. O ona yazdıklarımı bilmeyecek. Ben de söylemeyeceğim zaten. Ama hep dualarımda ve dilimde bekleyecek. Acı beni nereye savurursa. O onu beklediğimi de bilmeyecek. Ama bekleyeceğim. Hayat bu ya , belki dönecek belki dönmeyecek. Ama 23 yaşım hep onun olacak. İkimizin de hekim olduğu sene olacak. Yazdığım en güzel şiir değil belki , ama yazdığım en acıtan şiir. Herkese keyifli okumalar.
Bir gün eskisi kadar acıtmayacak
Ama ben acıtsın istiyorum
Şayet sana ait o içimi kavuran his
Senden bana kalan son parça
Onu da söküp atmak istemiyorum
Biliyorsun suskunluğunun tesirini
O sebepten kelimelerini saklıyorsun
Bense ağzından çıkacak virgüle razıyım
Anlarım diyorum seni , dinlerim
Tekrara düşmek istemiyormuşsun
Yeter ki çıkma hayatımdan böylece
Bırak açık kalsın kapılar üşüsem de
Sensizliğin hayali bile soğuk fırtınaydı
Zaten ağrıyor ciğerlerim ne fark edecek
Sanki çıkıp gitmen varlığını silecek
İhtimaller denizinde unutulmuş
Yalnız bir güverteyim artık
Ne giden gelen var ne gören
Senden önce de vardı hayat
Sadece nasıldı hatırlamıyorum inan
Ve alışmak da istemiyorum bu duruma
Döneceksin diye bekliyorum o durakta
Ne yaz ne kış karşılayacak ikimizi
Ekimi bekleyeceğim görmek için seni
Belki kader yazacak tekrardan
Farklı iki hekimin hikayesini.
Şiiri okuyanlardan dua bekliyorum 🙏🏽
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz