Yine sessizlik , yine soğuk.
Yere binlerce ümitle düşen
taneciklerden her biriyim.
Hoyrat rüzgârın uçurduğu yaprağım.
Kıyıya vuran öfkeli dalgayım.
Bugün var olmadığım gibi ,
bugün yok olmadım.
Duruyorum bir şekilde ayakta ;
ha sallanıyorum ha sağlamım.
Ama buradayım ; etten ve kemikten ,
bir parça da ebedi ruhtan.
Düşlemekteyim yine dünü , bugünü ;
değil yarını.
Kızmaktayım yine benliğime ,
kendime yaşattıklarıma ve
yaşatmaya devam edeceklerime.
Kurmadığım hayallerime ,
kurmaktan korkutanlara ;
bana ait olanı bile benden alanlara...
Ama en çok kendime , yine kendime.
Boğulmaktayım unutamadıklarımla , söyleyemediklerimle.
Yazamadığım cümlelere ,
okuyamadığım hikâyelerime ,
hissedemediğim her şeye hasret duyuyorum.
Kuramadığım hayaller...
Sonunu bilmediğim bir yol
ve gitmekteyim çaresizce.
Ve sevgili geçmiş...
İzlerine rastlamaktan yorulduğum yolların canımı yakıyor.
Bırak artık elimi , gideyim.