Adın batsın gecelerime düşen,
Bir yar gibi değil, yara gibi geldin.
Ben seni gönlümün en güzel yerine koydum,
Sen gelip o gönlü viran ettin.

Adın batsın, dilimde kalan son dua,
Seni anmak bile ağır artık bana.
Bir zamanlar adını söylerken gülerdi kalbim,
Şimdi her hecede kanar hatıralar.

Ben sana bir ömür verdim,
Sen bir ömrü sessizce yaktın.
Ben “biz” diye sarıldım sana,
Sen arkanı dönüp gittin.

Adın batsın sevdiğim,
Batsın içimde bıraktığın iz.
Ne seni unutabiliyorum,
Ne de sana eskisi gibi dönebiliyorum.

Geceler şahidim oldu,
Yastığım gözyaşımı sakladı.
Kimse bilmedi içimde kopan fırtınayı,
Kimse duymadı sustukça büyüyen çığlığımı.

Ben seni Allah’a emanet ettim,
Çünkü senden geriye başka ne kalmıştı?
Bir insan sevdiğini kaybedince,
Bazen kendini de kaybedermiş.

Adın batsın…
Ama sana beddua etmeye de kıyamıyorum.
Çünkü ben seni severken
Kalbimin en temiz yerinden sevdim.

Şimdi git…
Adını da al yanına.
Benden geriye ne kaldıysa
Onu da götürme.

Bir tek şu yaralı kalbim kalsın,
Kendi küllerinden doğmayı öğrensin.
Ve bir gün biri sorarsa seni,
“Bir zamanlar çok sevmiştim,” desin.

Sonra başını göğe kaldırıp
Sessizce şükretsin kaderine:

“İyi ki gitmiş…”

Çünkü bazı insanlar
Hayatımıza kalmak için değil,
Bize gitmenin de bir kurtuluş olduğunu
Öğretmek için gelir.

Adın batsın…

Ama benim sevdam değil.

O, içimde kalan
Son temiz hatıra olsun.