Barış severse,
öyle yarım sevmez…
Gönlünü koyar ortaya,
kendini unutur sevdiğinin uğruna.

Barış severse,
gecesini gündüzüne katar,
bir gülüşe ömrünü adar,
bir bakışta dünyayı yeniden kurar.

Ama Barış’ın da kalbi vardır…
Kırılır, susar, içine ağlar.
Kimse görmez gözlerindeki fırtınayı,
kimse bilmez geceleri kaç kez
“Ben nerede yanlış yaptım?” diye sorduğunu.

Barış severse
ihaneti affedemez belki,
ama sevdiğini de kolay silemez.
Çünkü onun sevgisi
kalemle yazılmış bir isim değil,
yüreğine kazınmış bir kaderdir.

Barış severse,
bir ömür bekler…
Gelmezsen yoluna bakar,
ama gönlü yine seni arar.

Ve bir gün giderse Barış,
sanma ki sevgisi bitti…
Belki sadece
kendini kurtarmak için gitmiştir.

Çünkü bazı insanlar
sevdiklerinden vazgeçmez;
kendilerini sevmeyi öğrenmek için
uzaklaşırlar.

Barış severse…
sessiz sever, derin sever,
Allah şahididir sevgisine.
Ve gerçekten sevmişse birini,
o insanın adı
ömür boyu
kalbinin bir köşesinde yaşar.

Barış severse…
dünyaya karşı susar,
sevdiğine karşı teslim olur.