Sevmek için geç, ölmek için erken der Attilâ
Yoksa biz geç mi kaldık sevmeye
Oysa sevmek zamanını bilmem ben
Daha yeni almışken tadını
O mutluluğu bırakamam

​Sevmek nasıl bir şey anlatamam
Dilim dönmez öylesine
Fakat bilirim neye benzer
​
Sonbaharda yağmur kokusudur
Islaktır tenine nüfuz eder
İçine içine işler sen fark etmeden

​Bazense yabani otlarla çevrili
Masmavi lalelerdir
Sana hastır görüntüsü
Kokusunu anlatamazsın
Bu yüzden sevmeye benzer

​Peki insan nasıl anlar sevdiğini
İlk görüşte mi yoksa tanıdıkça mı
Niçin öğretmezler sevmeyi
Belki bi hal olmazdık bu kadar

​İnsan bir kez mi sever yoksa gittikçe katlanarak mı
Sadece bir kadını yahut erkeği mi sevmeli
Ya da evrendeki tüm canlıları mı
Yalnızca İlahı mı sevmeli yoksa o yarattı diye her şeyi mi
​
Sevmek sonsuza kadar mıdır
Yoksa bir noktada bırakmalı mı
Belki de insan sevdikçe öğrenmeli her şeyi
Ya insan hiç tanımadığı veya görmediği birini severse
Ehh o zaman hayallere ihtiyaç vardır

​Bazısı da hayalleri sever
Çünkü şekillendiren kendisidir
Sevmek de bir nevi hayaldir
Düşledikçe seversin bazısını

​Kimi ezelden sever
Kimi de tanıdıkça
Aklımda delicesine sorular
Ben nasıl seviyorum seni
Yok mudur bunun bir adabı

​Kendimce seviyorum seni
Kalbimce...



— N.Y. —