​Yorgunum içimde bir fırtına koptu
Tenin kadar beyaz ve soğuk
Bir hayaletti ama hissettim
Belki de hayaldi
Her şeyi ben resmettim
​
Uçsuz bucaksız bir deryaydı kapıldığım
Sürükledikçe beni haykırdım
Kıyılara vurdum içim acıyarak
Karanlık dalgalar gibi denizden koptum

​İçimdeki fırtınanın izidir
Esen soğuk rüzgâr
Saçlarını dağıttım
Bir sonbahar akşamı
Üşüyorsun paltonu giy yakışıyor
​
Uzaklara dalıyorsun
Gökyüzünde bir yıldız
En çok o parlıyor
O gördüğün içimdeki ateş
Ama aldırma
Bir sigara yak ama sen de yan

​Karanlık çöktü ürpereceksin
Aldırma yalnız değilsin
Siyah saçlarına yıldızlar değsin
Uzaktayım ellerim uzanmıyor

​Sana aldığım kitabı oku
Sakın Sydney’e üzülme
O giyotine gidiyor sevdiği uğruna
Bense aynı sebepten sensizliğe
​
Bugün sana şiir yazamadım
Dalmışım vakit geçmiş
Tenimde senin kokun kalmış
Ona takılıp kalmışım
​
Diline bir şarkı takılmış hatırlamıyorsun
Buradan ben söylüyorum
Erkenden yatmışsın hiç adetin değil
Gözüme uyku girmiyor günlerdir
Yorgunum takatim yok
​
Pencerene yağmur çiseliyor
Gökteyse bir gürültü
Kalkma değmez
Ben ağlıyorum
​
Aynanın karşısında saçlarını tarıyorsun olmuyor
Ben düzeltirdim her sabah
Üstündeki yakışmamış eskisi gibi giyinmiyorsun
Farketmedin ama sana en çok ben yakışıyordum
​
Radyoyu açmış dinliyorsun
Fikrimin ince gülü çalıyor
Neden soldu yüzün
Hatırlamak bile istemiyorsun

​Ağaçların arasında yürüyorsun
Ellerin yine ceplerinde
Biraz pejmürde duruyorsun
Sen bilmiyorsun ama
Ben en çok bu hâlini seviyorum
​
Ağaçtan bir kızıl yaprak süzülerek düşüyor
Ayaklarının dibinde ama basamıyorsun
Tıpkı gözünden düşen
Bir damla yaşı silemediğin gibi
​
Bu sefer tutma kendini ağla
Ama gözünün yaşını silemem
Artık yalnızsın
Yoruldum
Ben yokum...



- N. Y. -