Acıtır içimi gözlerindeki matem,
Sanki içinde kopan fırtınanın dalgası.
Oysa eskiden ne hayat doluydular.
Onlara baktıkça, sanki bizden bir parça.

Ve dudaklarını büzmüşsün öylece,
Her nefes alışında titriyorlar.
Bir zaman ne güzeldi kahkahaların,
Kulaklarımda gülüşlerinin sesi.

Hayatın tüm çizgileri yüzünde,
Ne çok solmuş yanakların.
Ne de aldı ki o yanaklar,
Her miliminde mutluluğun izleri.

Gülemiyorsun, kalbin buruk gibi.
Gamzelerin neden belirmiyor artık?
Eskiden neşe dolardı sesinle içime.
Sesinle yaşardım hayatı, mutluluğu.

Şarkılar söylerdin mırıldanıp,
Sesler kesilirdi seni duymak için.
Şimdiyse ağzını açıp konuşsan,
İçinden keder taşacak gibi.

Dans ederdin, öylesine çocukça;
Öylesine çocukça ki doymazdım bakmaya.
Artık öylesine yaşıyordun hayatı.
Sanki bir parçan eksiliyor senden, sen hayatı böyle yaşadıkça.

Yürürdük sokaklarda seninle el ele.
Öylesine masum, öylesine pervasız.
Bugün kaldırımlardan geçip yürüyordun yorgunca.
Öyle bir yürümek ki sanki yol bitmeyecek.

Şiirler okurdun bana aşk dolu.
Sanki her satırında bizden izler.
Şimdi bir kelime söylesen,
Kederli bir şiir olup saplanır göğsüme.

Çok severdin çocukları, seninmişçesine.
Masallar anlatırdın öylesine güzel, çocuk olasım tutardı.
Bakınca sana, içindeki çocuk da ölmüş.
Duyulmaz olmuş ninnilerin, masalların sesi.

Bulurdum seni parklarda, bahçelerde;
Sığmazdın evlere, haylaz bir çocuk gibi.
Oysa şuan kapanmışsın dört duvar arasına.
İçine hapsolmuş bir sen var karşımda.

Neden böyle değiştin ey sevgili?
Eskiden bir çocuktun, şimdi sanki bir ölü.
Kim öldürdü ruhunu böyle vicdansızca?
Öylesine vicdansız ki, senden bir parça bile bulamıyorum.

Sanki unutmuşsun bizi, onca yaşanmışlığa rağmen.
Benden seni çalmışlar gibi.
Yoksa artık kalbinde aşk yok mu?
Oysa yanarken içimde seninle,
Sana ait sevda hâlâ aynı yerde.



N. Y.