Bir kız sevmiştim, bir zaman.
Daha on yedisindeydi, gencecik.
Taze bir bahar dalıymışçasına,
Etrafına umut saçardı.

Daha çocuktu, küçücük;
Hayatın gerçeğinin ayırdına varmamış,
Masumluğu gözlerinden okunurdu.
Okunurdu yüzünde mutluluk.

Çocukça mutlu olurdu, masumca.
Gülüşünde yüreğim yatardı adeta.
Ona bakarken çekingen,
Ömrüne ömrümü katsın dilerdim.

Korkardım, çekinirdim, sakınırdım kendimden.
Sorarım, aşkta korku olur mu?
Kırmaktan korkunca o tazecik yüreği,
Bakmalara doymazdım, ömürlük.

Dudaklarının kıvrımından anlardım,
Kalbinden taşıp yüzüne vuranları.
Öyle çocuktu ki,
Kalbindekini kendinden saklayamazdı.

Daha gençti, ömrünün baharında.
Öylesine bir bahar ki,
Kalbimde bir gül gibi açardı
Lâkin ben ızdırap içinde kıvranırken, o gençliğinin baharındaydı.

İnsan sevdiğini saklar mı ki kendinden?
Kendinden dâhi utanıyorsa eğer.
Kalbine söz geçirmek için,
Aşkı gören gözler bile kör olur.

Yanından geçemezdim, yöresinden.
Onun içini yakmak için varmışım gibi.
İnsan hiç aşktan korkar mı?
Aşık olduğuna kavuşamayacağını bilirse eğer.

Kavuşmak tenle değil ki sarılasın,
Yüreği senden bin mil ötedeyse eğer.
Ve eğer çocuksa daha,
Aşkın en kötü hak olur birden.

Aşktan kötü ne olabilir ki?
Öyle delicesine sarhoş edip,
Yüreğinden tutup başkasına verecek,
Hiç tadılmayacak mutlulukları hayal ettirip.

Öylesine mutlu olursun ki düşlerinde,
Lâkin kafanı kaldırıp bir bakınsan,
Kendinden utanırsın bir anda.
Çünkü o daha çocuktur, el değmeyecek.

Kimselere açamazsın kalbindekini
Kalbine gömülmüştür öylesine derin.
Çekip çıkarabilecek bir tek kişi,
O da daha çocuk, kalbine el sürmeyecek.

Aşkta yaş sorulur mu hiç?
Öylesine zor ki, söz geçmez yüreğe.
Öyle birine aşık ki, o daha çocuk.
Büyüse bile gözlerine bakamayacaksın.
Çünkü o hep çocuk, kalbinde büyüyecek...




N. Y.