BU DÜNYA KİMİN

Bir gün geldik, bir gün gideriz,
Ne mal kalır ne de ün bizim.
Kimi güler, kimi ağlar dünyada,
Herkes kendi yükünü taşır gizli.

Dünya dediğin bir konak imiş,
Gelen geçer, kalan toprak imiş.
İnsan insana bir emanetmiş,
Bunu anlamak da ömür işiymiş

Bu dünya kimin, söyle kimin?
Gidenlerin mi, kalanların mı?
Bir avuç toprak değil mi sonumuz,
Nedir bu hırs, nedir bu kavga?

Kimi ekmek bulamaz sofrasında,
Kimi taşır dünyayı kasasında.
Birinin gözünde yaş kururken,
Biri güler kendi saltanatında.

Ananın duası, babanın sözü,
Yetimin ahı, mazlumun gözü…
Sanma ki dünya unutuyor insanı,
Her yaptığının vardır bir günü.

Bu dünya kimin, söyle kimin?
Gidenlerin mi, kalanların mı?
Bir avuç toprak değil mi sonumuz,
Nedir bu hırs, nedir bu kavga?

Ne kapı kalır, ne saray,
Ne cebindeki altın, ne de şöhret.
İnsan insana ne bıraktıysa
Onunla anılır nihayet.

Bir gün susar bütün sesler,
Bir gün diner bütün hevesler.
Geriye yalnız yaptığın iyilik,
Bir de ardında kalan nefesler.

Bu dünya kimin, söyle kimin?
Hiç kimsenin…
Emanet hepimizin.

✒️ Yazan Kalem: Zehra Ü.