Gece çekildi biraz önce,
bir masadan kalkan son misafir gibi.
Ardında yarım kalmış düşünceler,
suskun bardaklar,
kimsenin sormadığı bazı sorular bırakarak...

Şimdi pencerenin önünde duruyorum.
Gökyüzüne bakıyorum.

Bulutlar geçiyor.
Güneşin eski dostları bunlar.
Uzun zamandır görmediğimiz insanlar gibi
yavaş yavaş çıkıyorlar ortaya.

Sanki gökte değil de
insanın içindeki karanlıktan geçiyorlar.

Gördünüz mü onları?

Bir sabahı taşır gibi,
bir çocuğun düşlerini korur gibi,
bir ağacın yıllardır sakladığı yeşili
yeniden uyandırır gibi...

Gökyüzü değişiyor.

Gün de öyle geliyor zaten.
Sessizce...

Oysa gece boyunca
kim bilir neler oldu.

Kaç insan yalnızlığını düşündü,
kaç pencere karanlığa baktı,
kaç yürek
saatin sesini dinleyerek sabahladı.

Kimse bilmedi.

Sabah da sormadı zaten.

Sabah böyledir.
Gelir.

Bir ışık düşer bir yerlere.
Bir kuş geçer pencereden.
Bir yaprak kıpırdar.

İnsan bakar...

Ve bazen hiçbir şey söylemeden
içinden bir şey değişir.

Çünkü insan her zaman
bir sözle değişmiyor.

Bazen bir sabah yetiyor.

Perdeye düşen bir ışık,
uzaktan gelen bir martı sesi,
bahçede kıpırdayan bir yaprak...

Hepsi bu.

Sonra anlıyorsun ki
umut dediğimiz şey
öyle uzaklarda değil.

Bir bulutun aralanmasında,
bir çiçeğin inadında,
bir çocuğun gülüşünde,
bir insanın bütün yorgunluğuna rağmen
yeniden gülümsemesinde...

Onun için diyorum ki:

Mutlaka güneş açacak.

Bugün olmazsa yarın.
Yarın olmazsa başka bir gün...

Belki biraz geç gelecek.
Ama gelecek.

Yaşam yine çiçeklenecek.
Sokaklara çocuk sesleri karışacak,
ağaçlar yine yeşerecek,
sevdiğimiz insanların gözlerinde
o bildiğimiz ışığı yeniden göreceğiz.

Biz de...

Bütün eksiklerimizle,
kırgınlıklarımızla,
yarım kalmış hikâyelerimizle
yeniden başlayacağız hayata.

Çünkü hayat böyle.

Bir gün yorulursun,
bir gün kırılırsın,
bir gün hiçbir şey yapmak istemezsin.

Sonra sabah olur.

Pencereyi açarsın.

Bir bakarsın,
dün gece her şey bitmiş gibi gelirken
hayat yine oradadır.

Belki de mesele budur.

Her şeye rağmen
yeniden başlayabilmek.

O yüzden
gülümseyin.

Öyle büyük bir şey beklemeyin.
İçinizden geliyorsa gülümseyin.

Çünkü bazen bir insanın yüzündeki küçücük bir tebessüm,
başka birinin yüreğine iyi gelir.

Kim bilir...

Belki o gün
bir insanın yeniden umut etmesine vesile olur.

Gülümseyin.

Güneş yine doğacak.

Biz yeter ki
karanlığa teslim olmayalım.

Hikmet Metin Çavdar