Bir gece daha çöktü üstüme,
Susturdum içimdeki sesleri.
Ne kadar kaçsam da kendimden,
Buldu beni eski gölgelerim.

Kırılmış aynalarda yüzüm,
Tanımaz olmuş beni gözlerim.
Bir ömür verdim ellerine,
Geriye kaldı küllerim.

Ama bitmedi, bitiremedim,
İçimde hâlâ bir yangın var.
Beni yıkan ne varsa dün,
Bugün içimde yeniden doğar.

Ben küllerimden doğarım!
Beni yıkan yerde bırakmam!
Düştüysem kalkarım yeniden,
Kendimden asla vazgeçmem!

Yansın içimde ne varsa,
Korkmam artık gecelerden!
Ben kaybolmadım, duymuyor musun?
KENDİMİ BULDUM KÜLLERİMDEN!

Bazen susmak büyük bir çığlık,
Bazen gülmek saklar yarayı.
Kimse bilmez içimde kopan
Fırtınaların acısını.

Sevgi dedikleri bir uçurum,
Ben kenarında çok bekledim.
Düşmekten değil, yaşamaktan
Korktuğumu geç öğrendim.

Şimdi bütün kapılar kapansın!
Ben kendi yolumu bulacağım!
Beni benden alan ne varsa,
HEPSİNİ GERİDE BIRAKACAĞIM!

Ben küllerimden doğarım!
Beni yıkan yerde bırakmam!
Düştüysem kalkarım yeniden,
Kendimden asla vazgeçmem!

Yansın içimde ne varsa,
Korkmam artık gecelerden!
Ben kaybolmadım!
BEN YENİLMEDİM!

Küllerimden doğdum,
Karanlıktan geçtim.
Beni söndürmek isteyenlere
KENDİMİ YENİDEN SEÇTİM!

Küllerimden doğdum!
Beni artık kimse söndüremez!
Zehra Ü. 22.06.2024