Sen gittin gideli dinmiyor sızım
Farksızdır hazandan, baharım, yazım
Yıkık harabeyim yerde enkazım
İçinden çıkılmaz yapboz bıraktın

Sevinçti neşeydi neyse ve sair
Ne varsa unuttum hayata dair
Adımı koydular divane şair
Yüzümde kederli bir poz bıraktın


Renga renk dünyamı boyadın gamla
Gurbetin küstürdü beni sılamla
Acımazdı canım kesseydin camla
Tertemiz aşkımdan kir, toz bıraktın


Verdiğin umudu çürüttü hasret
Yılsamda adını koymadım namert
Duvarımda kalan resmin oldu dert
Kederden aşırı bir doz bıraktın


Vuslatı beklerken şu mutsuz sondan
Kurudu bağlarım vurduğun dondan
Kendim düşmedimya ağlarım ondan
Düşmanıma güçlü bir koz bıraktın


Leyla olup çıksın destanım diye
Mecnun gibi hayran mestanım diye
İnsüline muhtaç hastanım diye
Dudaktan dudağa narkoz bıraktın


Sardığım kolları itip belinden
Sade bir vedaydı kopan dilinden
Kasr-ı hidiv’ini alıp elinden
istanbula mahzun Beykoz bıraktın