Güneş bu kahpe şehre küsüp batarken, masamızda yarım kalmış demli çaylar, dışarıda ise Yusuf Hayaloğlu şiirleri gibi yüze çarpan keskin bir ayaz vardı. Uzaklardan Aşık Veysel’in sazının teli inlerdi sanki; biz bu yokuşları hep sensiz, hep öksüz tırmandık kargözlüm.

​Karagözlüm sevdalanmış dağlar başına, kime dedim, titreyen bir sesle "yar sana" dedi; içimdeki bütün karlı buzlar o an eriyip bir yangına döndü.

​Sabaha dek uyumamış pencere önünde, niye diye sordum, gözlerini kaçırıp "sorma dedi, sorma dedi, sorma dedi yar yar," yüreğimi bir kör bıçak gibi ortadan yardı geçti.

​Sol yanımda sönmüş ocakların dumanı, dilimde sensiz geçen gecelerin o acı türküsü var; ne büyük yeminler etmiştim oysa, ne keskin kilitler vurmuştum kapıma.

​Sen o zeytin karası gözlerinle bir kez bakınca, bütün o yeminler suya düştü, paslı kilitler kırıldı ve ben yeniden o deli rüzgâra, o dipsiz sevdaya esir düştüm.

​Kaldırımlar ıslak, sokaklar zifiri karanlık, sensiz geçen her saniye ömrümden bir ömür söküp alıyor sanki; ne yana adım atsam önüme çıkıyor o mahzun hayalin.

​Gözlerindeki o dipsiz derinliği düşündükçe aklım başımdan gidiyor, bu deli gönül başka birini sevemez artık, seninle var oldu ve seninle tamamlanacak bu yarım hikaye.

​Bırak bu dünya yalanlarıyla yıkılsın üstümüze, bırak karlar kapatsın yolları; biz bu masum sevdanın ateşiyle ısınacağız kargözlüm, kim bilir belki de en güzel masal bizimkisi olacak.

​Eski bir şarkı gibi takıldı dilime adın, her köşe başında seni aradı bu gözler, sensiz geçen her gün ömrümden bir ömür çaldı da haberin olmadı.

​Yıllar yılı yorgun düştü bu adımlar, hangi kapıyı çalsam hüsran çıktım, ama senin o kara gözlerinde buldum nihayet sığındığım tek limanı.

​Zamanın ötesinden esen bir rüzgar gibi çarpıyor yüzüme hasretin, ne yana baksam o mahzun bakışın, ne yana adım atsam sensizliğin o karanlık dehlizi çıkıyor önüme.

​Kaderin cilvesi mi dersin buna yoksa alınyazımızın acı bir oyunu mu, bilmem ama bu yanan yürek sadece senin adınla atıyor ve sensiz bu dünyada nefes almak bile haram geliyor bana.

​Söküp atamam ki seni bu sol yanımdan, ne yapsam da o mahzun bakışın gitmez gözümün önünden, sanki içimde kanayan bir yarasın ve dermanı yine senin o kargözlerinde saklı.

​Karanlık gecelerin sığınağı oldu adın, göğsümde taşıdığım bu ağır yük sensizlikken, bir tek senin gülüşünle hafifliyor bu yalan dünya, bu garip ömrüm.

​Duy, bilsin alem; bu yürek başka bir sevdaya kapılarını tamamen kapattı. Seninle başlayan bu kahpe çile, yine senin o zeytin karası gözlerinde son bulacak.

​Bir ömür böyle tükense de yollarımız hiç kesişmese, bil ki bu garip adam seni unutmayacak; adın dilimde ezber, ömrümün en güzel yangını olarak kalacak.

​Arabesk bir damar bu, ne yana dönsem keder, ne yana baksam hasret; bilsin bütün sokaklar, duysun bu kahpe alem, bu can senin uğruna kurban olmaya razı.

​Veysel misali toprakla sırlanana kadar adın duam, kargözlüm sevdam olacak; ne hane kaldı ne mülk, elimde bir tek senin o kara gözlerin kaldı, helal olsun!