Bugün bir mezarın başında durur, geçmişlerin ruhuna dua edersin;
Toprağın altındakini uzak sanır, kendi nefesini sonsuz zannedersin.
Oysa her kabir sessizce aynı hakikati söyler insana:
“Sen bugün ziyaretime geldin, yarın burada seni beklerim.”

Ey dünyayı avucunda tuttuğunu sanan insan, bir gün o avuç açılacak;
Biriktirdiğin mal, peşinden koştuğun hevesler ve bitmeyen hesapların burada kalacak.
Sen kendine hiç tükenmeyecek yarınlar hazırlarken fark etmeden,
Toprak, adını büyük bir sessizlik içinde ezberlemeye başlayacak.

Öyleyse mezardan dönerken yalnız evine değil, özüne ve Rabb’ine dön;
Kırdığın gönlü onar, gözyaşını sil, kibirden arın ve iyiliğe yönel.
Çünkü bugün ölülere dua eden sensin, yarın duaya muhtaç olan yine sen;
İnsan mezara sevdiğini ziyarete gider, vakti dolunca kendi girer.