2
Yorum
9
Beğeni
5,0
Puan
63
Okunma

-Ben geçiciydim, ama sen hep vardın-
Bilmeden yapraklarına düştüm,
sessizdim, küçüktüm,
varlığım bir anlıktı-
ama o an, seni gördüm.
Ay ışığı üzerindeydi,
rüzgâr adını fisıldıyordu.
Ben, geceyle sabah arasında
kaybolmayı bekleyen
bir düş gibiydim.
Dokundum sana,
belki hissetmedin.
Bir serinlik geçti üzerinden,
belki o bendim.
Sonra güneş doğdu,
kendimden vazgeçtim.
Adım yoktu,
gölgem yoktu,
ama sen vardın-
hep vardın.
Ben erirken
sen büyüdün sabaha,
ve ben, yok oluşumu
sana armağan ettim.
Meltem Kınıc
5.0
100% (6)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.