2
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
63
Okunma
-bir eksilmenin sessizliği üzerine-
Seni düşündükçe
bir yerden rüzgâr üflüyor
kırık bir yaprak savruluyor
sessizce,
ve ben,
bir anlığına her şeyi unutuyorum.
Kuşlar geçiyor başımın üzerinden
her kanat bir kelime fisıldıyor:
özlem,
umut,
sen..
Gökyüzü ağırlaşıyor,
bulutlar birer gölge gibi süzülüyor omuzuma,
ellerim cebimde,
yorgun bir durakta,
sana doğru bakıyorum.
Gözlerim bulutların arasına karışıyor,
bir ışık düşüyor yüzüme,
tanıdık bir sıcaklık gibi,
belki sensin,
belki hatıran.
Her kanat çırpışıyla
bir parçam düşüyor yere,
ve
biraz daha sana benziyorum,
biraz daha eksiliyorum..
Meltem Kınıc
5.0
100% (4)
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz