Bir an gelir, bütün sesler çekilir hayattan,
Yalnızlık ağır ağır sızar oturduğun yerden.
Tam unuttum dersin umudu, sıyrılıp zamandan,
Biri gelir, dokunur ruhuna en derinden.

Zarifti her halin, o masum, ince duruşun,
Hani insanın içine işleyen bir sızı vardır.
Öyle bir şeydi göğsüme o ilk vuruşun,
Dedim: "İşte bu an, ömre bedel bir bahardır."

Kilitlendi gözler birden tek bir noktada,
Sustu kelimeler, dökülmedi tek bir hece.
Herkesin kaçtığı o kalabalık dünyada,
Biz sığındık o sessizliğe gizlice.

Öteden tanıdık bir his canlandı içimde,
Sanki yıllardır bu anı beklemiş gibi kalbim.
Öyle derin, öyle apayrı bir biçimde,
Bakışınla duruldu içimdeki o deli nehir.

Yüz yüze kaldık ya, hani dünya durur ya bazen,
İşte öyle dindi içimdeki gürültü, telaş.
Kurtuldum beni yoran o sahte düzenden,
Aşk, kalbime süzüldü sessiz ve yavaş.

Gözlerden gözlere çekildi o gizli hat,
Hani her insanın hayatında bir kırılma olur.
Mekandan sıyrıldı o saniye kainat,
İnsan aradığı huzuru bir çift gözde bulur.

Ne bir izahat gerekti ne söze ihtiyaç,
Gözlerin fısıldadı bana en kutsal ahdi.
Her ruh bir gün kalpten sevilmeye muhtaç,
Bu bakışma, yıkık gönlün en güzel tahtı.

Gölgeler çekildi birden, hakikat parladı,
Hani kaybolmuşken birden yolunu bulursun.
Yüreğim adını en saf duyguyla andı,
İstersen dünyalar senin, sen burda durursun.

Gülüşün andırdı taze bir bahar dalını,
Hani kış ortasında güneş açar ya aniden.
Unuttum dünün o hoyrat, o yalan halini,
Yeniden doğdum sanki o tatlı saniyeden.

Zamanın elinden kurtuldu o eşsiz anlar,
Göğsümde kanat çırptı beyaz güvercinler.
Gözlerinde saklıydı en temiz dualar,
Seninle dindi içimi kavuran fırtınalar.

Ebediyen sürsün istedim bu asil duruşun,
Herkesin hayatında unutamadığı bir iz kalır.
İşte öyle derindi ruhuma o dokunuşun,
İnsan bu hissi ömründe ancak bir kez tanır.

Noktası kondu da bu sessiz, büyük aşkın,
Hani her güzel rüyanın sonu gelir ya.
Gözlerinle mühürlendi bu son mısra,
Yazıldı bu gerçek hikaye en derin hatıraya.

Tamer KARAKAŞ
Tarih: 14.08.2026