Kendi göğüs kafesimi kendi ellerimle kırmak,
Zamanın o düz ve sahte akışında pusuya durmaktır.
Fırlatıp attım herkesin sığındığı o ezber mısraları,
Şimdi damarlarımda akan o simsiyah nehir, o kimsenin bilmeyeni
keskin bir başkaldırıdır.

Zihnimin odalarında gaddar bir şafak söktürmek,
Göz kapaklarımı senin o ödünsüz karanlığına çivilemektir.
Bu sıradan bir hasret nöbeti değil, bir bünye sarsıntısı,
Ruhun kendi sınırlarını tek bir darbeyle
yeniden çizmesidir.

Dünyanın tüm mantık kurallarını tek celsede asmak,
Ve senin o bilmece gibi duran sessizliğinde kaybolmaktır.
Varsın bütün yollar kapansın, varsın adımlar yorulsun,
O kimsenin geçemediği uçurumlarda tek başına beklemek
Dışarıdaki kalabalıkların sahte cennetini
infaz etmektir.

Gürültülü meydanların ortasında dilsiz bir heykel gibi durmak,
Sadece senin zihnimde bıraktığın o derin kırıkları saymaktır.
Kimsenin uğramadığı o en ücra, o en kimsesiz dorukta,
Kendi nefesimin sesini bile bir yabancı gibi
karanlıkta boğmaktır.

Toprağın altındaki o devasa çatlağı çıplak elle tutmak,
Ve köhne tarihin tüm yorgunluklarını sırtında taşımaktır.
Kırık dökük tesellilerin sığındığı o yalan limanları yakmak,
Kendi enkazını kendi omuzlarında taşımak
Ve sadece gözlerindeki o hırçın girdaba
ebediyen demirlemektir.

Mülk sahiplerinin o gülünç hırslarını ayaklar altında ezmek,
Ve bu yeryüzüne sadece senin şakağından sızan ışıkla bakmaktır.
Dünyanın o sahte unvanlarını ve yalan etiketlerini kökünden kazımak,
Hiçbir kurala uymadan, o mukaddes çizgide
bir ömür boyu nöbet tutmaktır.

Zaman kum saatinde geriye doğru delice akarken,
Ruhumu senin o sarsılmaz iradene iliklemektir.
Herkesin birer birer pes ettiği, korkakça kaçtığı bu düzende,
İnadına senin izinde, inadına bir uçurumun kenarında
mağrurca dik durabilmektir.

Dışarıda hayat kendi sahte telaşıyla dönüp dururken,
İçimdeki o çetin ve dilsiz coğrafyada
sessizce kalmaktır.
Gecenin o dumanlı, o en kuytu dehlizlerinde,
Avuçlarımda biriken o ıslak mürekkep lekelerini
yeniden doğuşa çevirmektir.

Ve bu dumanı tüten enkazdan dünyaya kalan o en asil dizeyle,
Sitemi, öfke ve intikamı kendi kanında boğmaktır!
Sen gittiğin her coğrafyada, bastığın her taze toprakta,
Hür irademle mühürlediğim bu ebedi yeminin gölgesinde,
Sonsuza kadar, sadece ve sadece
aşkla kalmaktır!

Tamer
13.08.2026