Nerde bu iyi insanlar diye aptal aptal sorar dururdum
Bilmezmişim insanın iyisi diye bir şey yokmuş
Kimi ateş kimi kor kimisi ciğerini kanatan bir okmuş

İyi insanlar çağrıma bir türlü cevap vermiyor
Kim bilir belki de hiçbiri seslenişlerimi duymuyor
Kader her birimizle yeryüzü sahnesinde türlü türlü oynuyor

Boşuna aramışım boş yere tüketmişim yıllardır nefesimi
Kendi kulaklarımdan başkası duymadı ki kısılan sesimi
Dünya tahterevallisinde kaybettim şuurumu usumu

İnanırdım güzel gülen yüzlere
mavi mavi yeşil yeşil sever gibi bakan gözlere
her biri derman değil zincirlenmiş prangaymış dizlere

Koyun gibi sakin duranlardan korkmalıymış aslında
sivri dişli vahşi bir kurt barınırmış bembeyaz yumuşacık postunda
meğer ne birazcık merhamet ne de şefkat taşıyormuş ruhunda

İnsanın iyi olduğuna inananlar Adem’in çocuklarına baksın
her insan ben ben diye lafa başlamıyorsa desin bana yalansın
ağzını açar açmaz ben de diye başlar derdini anlatamazsın

Sözünüzü kesmeden dinleyen bir insan görebilseniz
benliğini insanlığa faydalı işlere verdiğini görseniz
işte o zaman bu hakikaten iyi bir insandır diyebilirsiniz...


Gülhan Çeliktaş