Her ne geldiyse başıma benim yüzümden
kim acır ki gözyaşıma kirpiğimden süzülen
ah vah etmenin faydası yok nafile yere
olan olmuş biten bitmiş yiten yitmiştir bir kere...

Her ne yaşamışsam ben sorumluyum
kime hesap sorar kimi bulurum
beni işaret ediyor aranan adres ve konum
en sonunda yine kendim pişman olurum

Sus diyor birisi ürüme it
düşünmeden söyleyen dil bana ait
adımları atan ayaklar benim
kendimi kendime mi şikayet edeyim...

Her ne oluyorsa ben sebep oldum derim
dizlerime vururum kulağımı çekerim
hangi kapıya gider kime ne derim
bu gövdeye yük can bu akılsız baş benimdir benim...

Yardım istesem seslensem sesim duyulmaz
ağzımdan çıkan sözler değer görmez itibar bulmaz
derim kendi kendime sanma ki güller ebedidir hiç solmaz
akılsız insan şaşırmıştır bir kere dosdoğru yolunu bulamaz...

Hayatın ibresi bozulmuş benim elimde
kelimelerin şaftı kaymış anlam bulmuyor
hız sınırını aşmışım fren tutmuyor
sitemli bir söz söylesem muhatabım unutmuyor...

İnsanları sevmeye gönül vermişim
her önüme geleni candan ciğerden bir dost bilmişim
manipüle edilip manipüle ediyorsun denilmişim
anlayamadım ki ne menem şeymişim neymişim...

Uyuyanı uyandırmak değildi ki niyetim
Cehenneme kesiliverdi hemen biletim
zebaniler dört yanımı sarmışlardı sımsıkı bağlandım
ateşlerde kavruldum dağlandım da kurtulamadım...

Haklı iken haksız duruma düşerim her zaman
dilimi tutabilseydim demezdim ki sonra vay aman
şu dünyada kıyasıya harcadığım en değerli şey zaman
ölümse ensemde dolaşıyor pek yaman...

Susmak altın konuşmak gümüş demiş atalar
hepsi toplanıp bir araya gelip beni uçuruma atalar
sıra sıra kafatasıma birikmişler hatalar
Allah rızası için beni bu halden bir kurtarsalar...

Sabrederim dayanırım belli bir yere kadar
zihnim projektör olmuş beynim ise bir radar
birden bire ufacık kibrit alevi gibi bir kıvılcım çakar
pusuda beklerler dilim çözülüp bir açık verene kadar...

Anladım en büyük sermaye akıl değilmiş meğer
Allah Kur’anda defaaten akıl sahipleri aklınızı kullanmaz mısınız der
kullanılmayan akıl eninde sonunda sahibini eder derbeder
akılsız başın cezasını ağlamaktan helak olan gözlerim çeker...


Gülhan Çeliktaş