Bir masal anlatır gibi anlatmak isterdim Seni...
Gözlerini, Bütün hikâyelerin başlangıcı yapmak; Adını, Dualarımın arasına saklamak; Varlığını, Pamuklardan daha yumuşak bir özlemle sarmak...
Ah..
Sevmelere doyamadığım, Hasretine alışamadığım...
Kaç yaprak daha düşecek ömrümden?
Kaç gece daha geçecek adını sayıklayarak?
Kaç asır bekleyeceğim seni, Kaderime yazılmış bir dua gibi?


Söyle...
Kaç ömür daha sığdıracağım seni içime?
Kaç keşke büyüteceğim yokluğunda?
Kaç gönülde arayacağım seni?
Kaç yüzde, Kaç bakışta, Kaç yabancı seste senin izine rastlayacağım?
Viran olmuş bu kalbimde, Kaç yara daha açılacak? Kaç sevda daha solacak, Senin yokluğunun gölgesinde?

Gitmek..
Dillerin en kolay söylediği söz.
Ama kalmak, Sessiz bir çölün ortasında Seni beklemek kadar zor...
"Gitsem mi, kalsam mı?"
Cevaplar zihnimde birbirine karışırken, Hasretin kalbimde tek başına hüküm sürüyor.

Sensiz geçen kaçıncı mevsim, Hatırlamıyorum artık...
Bildiğim tek şey şu:
Ben hâlâ seni istiyorum.
Eğer bir gün yollarımızı aynı kader birleştirirse, Eğer bir gün özlem yorulup da sana ulaşırsa,
Lütfen...
Gel benimle.
Bu kez gitmekten değil, Bir ömür kalmaktan konuşalım.