Bunlar mürekkebin son damlaları,
Farz et ki gürültülü bir fırtınaydım, dindi hayatında.
Ya da puslu bir sabah, aniden dağılan bir sis...
Güneş açtı, toprak ısındı ve ben hiç yaşanmamış gibi çekildim arandan.
Belki de fısıltıyla söylenmiş bir masaldım kulağına,
Gözlerini açtın... Ve masal bitti.

Beni güzel hatırla...
Çünkü ben senin en çok yaralarına sevdalandım.
Sustuğun yerlerde sesin oldum, karanlığında mum gibi eridim,
Hiçbir kırığını yüzüne vurmadım, parçalarını gözyaşlarımla topladım.
Sırtımı döndüğün gecelerde bile üstünü örttüm sessizce,
Sen beni biraz eksilttin, ben seni yine de tam sevdim.

Beni güzel hatırla...
Sana söylenmemiş binlerce cümle, yırtılmış takvim yaprakları bıraktım.
Gecenin üçünde adına yakılan sigaraları,
İçime gömdüğüm, sana kıyamadığım sitemleri bıraktım.
Sırf sen incinme diye kendi göğsüme sapladığım bıçakları sakladım.
Kapıyı vurup gitmedim ben;
Adım adım, eriye eriye, sessizce yok oldum.
Ah... Sen bunu da gidiş sanmadın.

Beni güzel hatırla...
Sana bu şehrin en kimsesiz sokaklarını bıraktım,
Yağmur yağdığında sığınacak bir gölge,
Kahve kokusunda sızlayan bir sol yan bıraktım.
Sana bakarken gözlerimde biriken o çaresiz hayranlığı,
Işıkları söndürülmüş bir ömrün son tebessümünü bıraktım.
Nereye dönsen bana çarpacaksın,
Nereye kaçsan benim yokluğuma düşeceksin.

Beni güzel hatırla...
Başını göğsüme koyup "burası benim evim" dediğin o anı düşün.
Ellerinin elimde kaybolduğu, zamanın durduğu o masum dakikaları...
Şimdi gözlerini kapat;
Sanki bir fısıltı gibi usulca eğilip alnından öptüğümü hisset.
Sonra aç gözlerini...
Çünkü bir daha hiç kimse seni böylesine bir adanmışlıkla sevmeyecek.
Bu sana bıraktığım en acı sürprizim olsun.
Şimdi senli olan ne varsa içimde,
Kendi ellerimle kimsesizliğe terk ediyorum.

Beni güzel hatırla.
Gidiyorum...